tag:blogger.com,1999:blog-79927192204685790672011-12-20T21:55:22.242+03:30Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comBlogger751100tag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-75019809540738800082011-12-20T21:54:00.001+03:302011-12-20T21:55:22.247+03:30جهان<br />در کثرتی شگرف بود<br />جز این پنج چراغ<br />که با هم<br />روشن می‌شدند<br />و با هم<br />خاموش می‌شدند<br />ما<br />وحدت آن‌ها را ستودیم<br />هرچند<br />یک کلید بیشتر نبود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7501980954073880008?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-19832339504616371992011-12-09T22:17:00.001+03:302011-12-10T00:26:11.436+03:30موسیقی غبار بود<br />روز ادامه داشت<br />نفس‌ها<br />آرام و آرام‌تر می‌شدند<br />زمینِ سست<br />قدم‌ها را قاب می‌گرفت<br /><br />باران مارش می‌نوازد<br />بخار سوپ عینکم را می‌پوشاند<br />براستی چیزی برای گفتن نیست<br />زبان<br />جنگلی فرورفته در مه؛<br />اکثر میزها خالی‌اند<br />امروز<br />سالگرد ...<br />سال مرگ ...<br />روز جهانی ...<br />هیچ یک نیست<br />فقط روز است<br />آیا کسی<br />«تاریخ روز» را خواهد نوشت؟<br /><br />در باز و بسته می‌شود<br />اثری از ورود کسی نیست<br />هیچ سوپی<br />چنین وهم‌آلود نبوده است<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1983233950461637199?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-44770217549713499002011-11-30T17:58:00.001+03:302011-12-07T12:34:30.329+03:30<span style="font-family: tahoma,sans-serif;">ابرها خبیثند<br />همان</span><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">​</span><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">ها دخترش را کشتند<br />سر صبح<br />بربری و پنیر تبریز خریدند<br />دو نخ سیما<br />تا ظهر چاله را کنده بودند<br />ابرها<br />سرسره​ی مرگ را<br />با ظرافتی نایاب<br />از برگ​های له شده و</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">شاش شفاف<br />بنا کردند<br /><br />صدای ویولونسل​ها بلندتر می​شود<br />کدام احمقی لابه​لای کنسرت چیز می​نویسد؟<br /><br />دخترش بلرسوتی آبی پوشیده بود<br />مثل روزهای بارانی دیگر</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">سرخوش بود<br />چند لحظه کفش​ها را نگاه کرد</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">چشم غره​های مادر را به جان خرید</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">و بعد<br />جیغ و سوت و کف</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4477021754971349900?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-88161981844130602462011-11-09T21:03:00.002+03:302011-11-09T21:05:11.329+03:30آپارتمان ساکت بود<br />آپارتمان کناری؛<br />سال‌ها همینجا بود<br />و حتی<br />دیواری مشترک داشتیم<br />به اندازه‌ی نبودن<br />ساکت بود<br />همیشه<br />نوری صورتی<br />از زیر درش به راهرو می‌تابید<br />روز یا شب<br />فرقی نمی‌کرد<br />نور صورتی<br />یکنواخت<br />از آن شکاف بیرون می‌ریخت<br /><br />هفت روز است که باران می‌بارد<br />یکنواخت<br />از روز تا شب تا روز<br />امروز صبح<br />نور صورتی تغییراتی کرده بود<br />همچنان که صورتی بود<br />رنگی تنانه یافت<br />آیا آنجا<br />کسی بود؟<br />سایه‌ها<br />جنبش دو تن را تصدیق کردند<br />هر دو عریان<br />روز قبل<br />از شکاف<br />جز نور<br />بوی خاک بیرون ریخت<br />شب قبل<br />بوی گِل<br />آپارتمان کناری<br />اینک به اندازه‌ی بودن<br />پر جنب و جوش بود<br />و مرموز<br /><br /><br />صدایی مهیب!<br />چیزی به پایین سقوط کرد<br />از آپارتمان کناری<br />سال‌ها همین‌جا بود<br />و حتی<br />دیواری مشترک داشتیم<br />همسایه‌ی ما<br />خدا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8816198184413060246?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-52377180643962262392011-10-18T19:48:00.002+03:302011-10-18T19:48:41.422+03:30امشب<br />کتابخانه را خالی می​کنم<br />کمدها را<br />جیب​هایم را<br />کیف کوچکم را<br />دست​هایم را<br />می​خواهم در این خالی محض<br />قدم بزنی<br />بنشینی<br />صدا کنی<br />آن روز که آسمان<br />پوشیده از ابرهای سیاه بود<br />نبارید<br />چیزی آغاز نشد<br />تو در این خالی<br />آسمان آن روزی<br />آغازی سهمگین<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5237718064396226239?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-44615123844476522522011-10-04T22:45:00.001+03:302011-10-18T22:42:12.785+03:30کوچه پس کوچه؛<br />خیابان پس خیابان؛<br />کرم‌های شبتاب<br />با پاهای فلزی<br />یکی در میان<br />سفید<br />زرد<br />سفید<br />زرد<br /><br /> <br />داش آکل<br />تاکسی‌ای را می‌راند که در آن<br />بی‌سیم<br />صدای فرشته‌ای می‌پیچید<br />فرشته<br />با صدها مرد سخن می‌گفت<br />آه که چه شاد سخن می‌گفت<br />آه که ای کاش<br />تنها با او سخن می‌گفت<br />و با او<br />بیشتر سخن می‌گفت<br />داش آکل<br />کبوتر می‌پراند<br />کبوتر می‌نشاند<br />آشیانه‌های رقیب را زیر نظر می‌گرفت<br />و تاکسی می‌راند<br /><br />دیشب<br />بارها از کابوسی هولناک بیدار شد<br />هر کابوس<br />دالانی دراز بود<br />در آسمان<br />کبوترهای طوق دار پر می‌زدند<br />هوا<br />بوی تریاک می‌داد<br />آه که چقدر خون به شیشه می‌پاشید...<br /><br />صبح<br />وقتی کفش را به جوراب پوشاند<br />وقتی در آن صندلی<br />که هم‌ورزن تنش بود<br />جاخوش کرد<br />وقتی بی سیم صدا کرد<br />صدا<br />صدایی غریبه بود<br />آن روز<br />جهان غریبه شد<br />فردا<br />غریبه تر<br />و فردا<br />جهان بی‌فرشته<br />تبعیدگاهی تحمل ناپذیر شد<br /><br />داش آکل<br />تا آن روز به مرکز نرفته بود<br />به آن عرش کبریایی<br />به جایی که فرشته<br />از آن‌جا با مردها سخن می‌گفت<br />آه که چه آهی می‌کشید پله برقی<br />آه که مرکز<br />چقدر شبیه بوی عرق بود<br />و آن زن بی‌حوصله<br />که از پشت خوش اندام می‌نمود<br />از رو<br />آبله گون بود<br />فرشته<br />رفته بود<br /><br />دست‌هایش<br />از آرنج به پایین<br />پاهایش<br />از زانو به پایین<br />درد می‌کردند<br />او<br />کوچه پس کوچه<br />خیابان پس خیابان<br />می‌راند<br />در هیچ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4461512384447652252?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-67582289289549051112011-09-12T23:16:00.001+04:302011-09-12T23:17:01.128+04:30چرا این عکس قاب نشد؟<br />لابه‌لای کاغذهای هرز<br />تا شد<br />فراموش شد<br />از عکس‌های دیگر<br />چیزی کم نداشت<br />حال و هوایش<br />شبیه این یکی بود<br />رنگ‌هایش<br />شبیه آن یکی<br />نه بهتر بود از دیگران<br />نه بدتر<br />قاب‌ها<br />تمام شد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6758228928954905111?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-16147384919115012352011-09-01T00:51:00.000+04:302011-09-01T00:51:52.358+04:30آن دو<br />عاشقانه راه می رفتند<br />دست‌هایشان عرق کرده بود<br />دست‌هایی که باد پاییزی<br />با برگ‌های زرد در هم تنیده<br />اشتباه گرفته بود<br /><br />باجه‌ی زرد رنگ<br />تلفن را محاط کرده بود<br />آن دو<br />به باجه رسیدند<br />مرد<br /> در چشم به هم زدنی<br />سر زن را به باجه کوبید<br />دوید و دور شد<br />گریخت<br /><br />تصویر سیاه شد<br />تیتراژ آغازین<br />با موزیکی شبیه، آغاز شد<br />چند لحظه بعد<br />دی وی دی گیر کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1614738491911501235?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-76566176708364034902011-08-23T00:33:00.001+04:302011-08-25T12:05:15.588+04:30دو یاقوت بنفش<br />روی میز نشسته‌اند<br />ساکت و صبور<br />نور را رنگ می‌کنند<br />یاقوت‌ها<br />در نزدیکی گوش‌هایش<br />معلق می‌شوند<br />هر گوش ساعتی است<br />و هر یاقوت<br />پاندولی<br />زمان را همین پاندول‌ها<br />به آشوب کشیده‌اند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7656617670836403490?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-89313333194674692842011-08-12T22:29:00.002+04:302011-08-12T22:30:56.349+04:30<div style="text-align: left;">به بیژن جلالی </div>هیچکس نمی‌داند<br />که روز<br />جهان را<br />دوبرابر می‌کند<br /><br /><span style="font-size: x-small;">نام شعر «سایه» است</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8931333319467469284?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-83200340754615371362011-07-31T10:08:00.002+04:302011-07-31T10:08:24.568+04:30فندکش در جیبم است<br />پلک​هایش در خیالم<br />روی سن نشسته​اند<br />سقف سن نورانی ست<br />صدای اغراق​آمیز<br />حمله می​کند <br />خیالم پاره می​شود<br />حالا اینجا<br />نورانی​تر است<br />و مردم<br />می​گریزند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8320034075461537136?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-20651964637335572962011-07-28T01:24:00.001+04:302011-07-31T10:27:26.111+04:30<div style="text-align: justify;">اعتراف‌نویسی سنتی است برآمده از مفهوم مسیحی اعتراف. گناه آغازین از آنجا که دست‌های بشر مسیحی را به کثافتی پاک‌ناشدنی آغشته، کثافتی که نمی‌توان پنهانش کرد، او را برای اعتراف به کثافات ضمیمه‌ی بعدی نیز محیا می‌کند. هرچند آنچه امروز به عنوان «اعترافات» می‌شناسیم، و احتمالا اکنون بیشتر در جایگاه نوعی ادبی خوانده می‌شود، محدود به آشکار ساختن کثافات نفس نیست. بلکه بیانی است برای خود نفس.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مدتی است استعاره‌ای غریب در ذهن دارم: اگر فردی تمامی آنچه را به یاد می‌آورد، اندیشیده است و احساس کرده است، از کودکی تا لحظه‌ی آغاز نوشتن، بنگارد، او در لحظه‌ی پایان نوشتن، چه چیزی بیشتر برای خود است از آن چیزی که نگاشته؟ آیا با متن برابر می‌شود؟ پاسخ من این است: او منهای متنی که نگاشته، توانش خلق و تداوم و تجربه است و آن چه از او در این تفریق به جا می‌ماند، حاصل برداشتن بار گذشته نیست. به ‌عکس، حاصل رها شدن از «آنیت» است.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; «اعترافات» چنین است و در همان حال، گشودگی به دیگران نیز هست. دعوتی برای عموم به خواندن نفس من. دعوتی که شاید به تحقیر و قضاوت و آلوده شدن دست عموم به کثافتی دیگر بیانجامد. از این رو شجاعتی می‌خواهد که تنها در نزدیکی به مرگ، زمانی که هر ترسی در برابر آن ترس بنیادین رنگ می‌بازد، میسر می‌شود. من اکنون جوانی بیست و هفت ساله‌ام و سراغ گرفتن از آن شجاعت در خود، تنها جوانی‌یی دیگر است. با این حال، اعترافات، با کلیشه‌ی «تا جایی که می‌شود»، از این لحظه آغاز می‌شود. سعی می‌کنم از ساختن و برساختن و بزک‌گری به دور باشد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-2065196463733557296?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-80741728461940658102011-06-28T20:46:00.000+04:302011-06-28T20:46:23.836+04:30همه‌ی شادیمان<br />در یک لحظه غم می‌شود<br />غبار<br />دوباره از بغداد آمده است<br />و غم<br />ذراتش را به ما جذب می‌کند<br />چند ساعت که بگذرد<br />بچه‌ای پشتمان خواهد نوشت:<br />«لطفا مرا بشویید!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8074172846194065810?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-69732828552760951142011-06-25T23:53:00.003+04:302011-06-26T23:05:37.938+04:30نور ماشین<br />جاده را روشن کرد<br />و پیرمردی را<br />که در امتداد جاده راه می‌رفت<br /><br />در شهر<br />شب پر از پشت بام بود<br />صدای کولرها<br />ناله‌های گریخته از درز پنجره‌ها<br />زیر نور ماشین<br />برق می‌زدند<br /><br />در خانه<br />اشباح میهمانی به پا کرده بودند<br />گیلاس‌های خالی<br />خالی و<br />خالی و<br />خالی‌تر می‌شدند<br /><br />پرده‌ها را کنار زدیم<br />شب به خانه آمد<br />گیلاس‌های خالی<br />پر شدند<br />گیلاس‌های پر<br />خالی شدند<br />پشت بام‌ها<br />از چشم‌هایمان لیز می‌خوردند<br />زمین<br />می‌چرخید<br />ما<br />به یکدیگر<br />پناه بردیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6973282855276095114?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-13362338376281751992011-06-09T00:37:00.002+04:302011-06-09T00:39:51.792+04:30<div style="text-align: justify;">فیلم‌های مسعود کیمیایی تکرار قصه‌ی قیصر و تیزی نیست، تکرار مضمون رستگاری است. آدم‌های او جز بلا و زخم سهمی از زندگی ندارند. نه رویایی، نه آینده‌ای و نه سودایی. آن‌ها نه زبانی دارند و نه دستی در بازی منفعت. تنها در پی پایانی خوش‌اند. مانند جام شرابی که برای خود خون است و در فکر سکرآوری آخرین قطره‌اش، تمام می‌شود. آدم‌های او آدم‌های جامانده‌اند. جامانده از ایدئولوژی و جامانده از زد و بند زندگی روزمره. رستگاری برای آنان، تنها در بازی مرام و رفاقت تحقق یافتنی است.</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; مسعود کیمیایی در «محاکمه در خیابان» دریافت که رستگاری دیگر در همهمه‌ی خیابان و پیچیدگی ابر‌شهر گم شده است. و حالا در «جرم»، ناگزیر از تعریف دوباره‌ی قصه‌ی رستگاری، در زمانی «سپری شده» است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1336233837628175199?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-5971389691235073412011-05-17T19:56:00.003+04:302011-05-17T21:06:04.919+04:30گلی که بوی کوچه می‌داد<br />خود به خود افتاد<br />بی قیچی<br />بی تیغ<br />بی دست<br />عابران<br />هراسان<br />از چند متری‌اش می‌گذشتند<br />کوچه در دهشت فرو رفت<br />در شب<br />در روز<br />گلی که بو ی کوچه می‌داد<br />چشمهایش ورم کرده بود<br />دهانش کف کرده بود<br />کسی جرئت نداشت<br />چشم‌هایش را ببندد<br />دهانش را پاک کند<br />چند روز بعد<br />گل نبود<br />برخی او را قدیس نامیدند<br />برخی شیاد<br />برخی توهم برخی<br />ما می‌دانستیم آن روز<br />بزی مرموز<br />گلی را که بوی کوچه می‌داد <br />خورده بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-597138969123507341?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-35781284294634227102011-04-15T19:45:00.006+04:302011-04-15T20:09:53.554+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.cinemaema.com/parameters/cinemaema/images/cache/d39084bf8210ff5426c97fe6771f72c0.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.cinemaema.com/parameters/cinemaema/images/cache/d39084bf8210ff5426c97fe6771f72c0.jpg" /></a></div>پیشتر متنی <a href="http://www.matnha.com/2009/11/blog-post_15.html">درباره‌ی «درباره‌ی الی»</a> فیلم پیشین اصغر فرهادی نوشته بودم. متن زیر همان متن است و تنها بخش‌هایی که زیر آن‌ها خط کشیده شده است، با نام و اشاراتی از داستان «جدایی نادر از سیمین» جایگزین شده است. اینکه نوشته‌ای درباره‌ی «درباره‌ی الی» کاملا در مورد «جدایی نادر از سیمین» نیز صدق می‌کند، خود دلیلی است بر وجود مضامین و دغدغه‌های پایدار در ذهن کارگردان این دو فیلم.<br /><br />ایده‌ی نخست: در <u>جدایی نادر از سیمین</u> اتفاقی مهم رخ می‌دهد. اتفاقی که بیش از هر چیز این فیلم را به روانکاوی شبیه کرده است: تغییر شکل فاجعه به تراژدی. ریتم تند و پر استرس آغاز فیلم تا لحظه‌ی <u>سقط جنین راضیه</u> ادامه می‌یابد. <u>سقط جنین راضیه</u> همان «فاجعه» است. فاجعه اتفاقی است که فاقد هم‌بافت است. اگر یک شب که به خانه باز می‌گردید در چاله‌ی عمیقی که شهرداری ظهر همان روز زحمت ایجاد آن را کشیده است سقوط کنید و کشته شوید، یک «فاجعه» رخ داده است. در لحظات پس از فاجعه همه (شخصیت‌ها و تماشاگران) در شوک و تعلیق به سر می‌برند و رخ دادنش در <u>کشاکش جدایی نادر از سیمین</u> به آن طنینی روان‌کاوانه-الاهیاتی می‌بخشد. تا اینجا <u>جدایی نادر از سیمین</u> یک ملودرام خوش‌ساخت است که لحظه‌ی ملودراماتیک آن، جایی که تصادف حکم می‌راند، <u>سقط جنین راضیه</u> است. اما در دیالوگ‌هایی که پس از فاجعه بین شخصیت‌ها در می‌گیرد، به مرور فاجعه هم‌بافت خود را می‌باید. به تدریج همه در فاجعه سهیم می‌شوند. گویی از ابتدا هر آن‌چه رخ داده است در مسیر فاجعه بوده است. همه چیز به نشانه بدل می‌شود و بازی یافتن دلالت‌ها آغاز می‌گردد. فاجعه رنگ می‌بازد و تراژدی رنگ می‌گیرد. در تراژدی دیگر منطقی درون‌بود و نه صرفا تصادف حادثه‌ی تراژیک (<u>سقط جنین راضیه</u>) را رقم زده است. «رستم و سهراب» به عنوان یک تراژدی کلاسیک از ابتدا یک تراژدی است. اما در <u>جدایی نادر از سیمین</u>، تراژدی مامایی و سپس متولد می‌شود. روانکاوی نیز اینگونه است. روانکاو کسی است که می‌کوشد هم‌بافت فاجعه (برای مثال فلج هیستریک) را بیابد و درون‌بودگی آن را آشکار کند. او عامل ناشناخته را از رحم فرد بیرون می‌کشد و مقابل چشمانش قرار می‌دهد. اگر از من بپرسند روانکاوی در چه نقطه‌ای انتقادی است، خواهم گفت: دقیقا در همین نقطه.<br />ایده‌ی دوم: <u>جدایی نادر از سیمین</u> فیلمی درباره‌ی حقیقت است. واقعیت همواره حاضر، محتمل، و در عین حال نامرئی است. ما همواره روی زمین زندگی می‌کنیم اما تنها زلزله است که وجود داشتن و اهمیت زمین را به ما تفهیم می‌کند. <u>سقط جنین راضیه</u> واقعیتی است که نمایش (show) (روابط میان شخصیت‌ها) را شکاف می‌دهد و حقیقت همین شکافی است که واقعیت در نمایش ایجاد کرده است. <u>جدایی نادر از سیمین</u>، درباره‌ی این شکاف است و «<u>جدایی</u>» اسم رمز آن.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3578128429463422710?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-16728619383650444792011-04-09T19:59:00.004+04:302011-04-09T20:07:51.912+04:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://payamad.ir/blog/mud.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://payamad.ir/blog/mud.jpg" /></a></div>باد آمد<br />خاک برخاست<br />آب ریخت<br />ما<br />زیر گل<br />مدفون شدیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1672861938365044479?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-60530094422102809582011-04-06T23:05:00.000+04:302011-04-06T23:05:07.864+04:30صبح که بیدار شود<br />او از راه رسیده<br />کیفش را گوشه‌ی اتاق گذاشته<br />دوش گرفته<br />و گونه‌اش را به گونه‌اش چسبانده<br /><br />او برای مسافرش<br />تخم مرغ‌ها را می‌شکند<br />و بزمشان<br />آغاز می‌شود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6053009442210280958?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-67074164629674504452011-03-30T08:55:00.005+04:302011-03-30T08:55:48.046+04:30او مزرعه‌ی سیب زمینی می‌خواست<br />با سرخ‌کنی بزرگ<br />و چاهِ روغن زیتون<br />جایی که کوه‌ها احاطه‌اش کنند<br />و ابرها<br />گرمش کنند<br />او میخانه‌ای می‌خواست بالای بلندترین کوه<br />جایی که می و ابر به هم می‌آمیخت<br />و شهری وهم‌آلود پشت کوه<br />که کودکیش<br />زنان اغواگر<br />و شب<br />در آن می‌زیستند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6707416462967450445?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-45168977645312484802011-03-20T14:39:00.003+03:302011-03-30T00:25:30.422+04:30شوالیه<br />با اسب و سپر و نیزه<br />در شهر رمیده بود<br />فریادکشان<br />به شیشه‌ی ماشین‌ها می‌کوبید<br />به درها<br />به برج‌ها<br />هیچ کس نمی خندید<br />هورا نمی‌کشید<br />شوالیه<br />نه قهرمان بود<br />نه احمقی مضحک<br />شی‌ئی ترسناک بود<br />در شهر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4516897764531248480?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-53966669575292788172011-02-27T22:50:00.004+03:302011-02-27T22:59:45.146+03:30در راه باران می‌ریخت<br />انتهای راه<br />شهری بود<br />ساخته از آب<br /><br /><a href="http://www.matnha.com/2010/08/blog-post_25.html">گلی که به سرخی مبل‌های خانه بود</a><br />با ما<br />به انتهای راه می‌آمد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5396666957529278817?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-59876992364637348882011-01-01T22:15:00.000+03:302011-01-01T22:15:41.880+03:30به من گوش کن!<br />صرافی افق<br />فروشگاه غزال<br />بنگاه بهار<br />ماهی امید<br />انگار آن خیابان را<br />شاعری جوان‌مرگ سروده...<br />با تو نیستم!<br />جان بکن!<br />باید زودتر چالش کنیم<br />ببین!<br />آسمان چقدر حالی به حالیست...<br />راستی این افریته<br />چطور همچین یاقوتی به گردنش افتاده؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5987699236463734888?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-48149712480462305202010-12-23T14:32:00.003+03:302010-12-23T14:34:55.274+03:30پاییز<br />نخستین فصل سال است<br />جایی که منظومه​ها آغاز می​شوند<br /><br />آقای ناف<br />ایستاد<br />آقای ناف<br />با ته​ریشی کریه بر صورت<br />و بر ناف<br />در چهارچوب در ایستاد<br />پیراهنش همیشه<br />با شگردی عجیب<br />با ترکیبی از باز ماندن دکمه​ها<br />انحناها و تا خوردگی​ها<br />ناف را<br />می​نمایاند<br />آقای ناف<br />سوت قطار بود<br />چند لحظه پیش از قطار<br />می​آمد<br />چند لحظه پیش از<br />بازجویی<br /><br />--<br /><br />سلول<br />سه لوله داشت<br />یکی آب سرد<br />یکی آب گرم<br />یکی<br />ادرار گرم<br />وقتی برای نخستین بار<br />کوه​ها عرق می​کردند<br />آب سرد قطع می​شد<br />تا سوسک​های کوچک مشکی<br />از مسیرش تردد کنند<br />هنگامی که اولین برگ​ها<br />نه سهوا<br />که بر مبنای قانون طبیعت<br />سقوط می​کردند<br />آب گرم قطع می​شد<br />تا مسیر تردد سوسک​های کوچک مشکی<br />دگرگون شود<br />ادرار گرم<br />در تمام روزهای سال<br />جریان داشت <br /><br />---<br /><br />اگر ساعت فلزی بزرگش را<br />کت و شلوار و پیراهنش را<br />کیف سامسونتش را<br />از او می​گرفتی<br />او با شرتی که احتمالا راه​راه بود<br />در مرکز اتاق می​ایستاد<br />دیگر شباهتی به وکیل نداشت<br />او باید سکوت می​کرد<br />تا جمله​هایی که هر کدام قصدیتی مهیب داشت<br />وکیل بودنش را به یاد نمی​آورد<br />این مرد بلند قامت پشمالو<br />با شرت راه​راه<br />در مرکز اتاق<br />انتظار لام را می​کشید<br />او سعی کرد به لام بفهماند<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />اگر روز دادگاه<br />به پرسش​ها<br />یکی در میان<br />جواب مثبت و منفی دهد<br />بازی را خواهد برد<br />لام<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />عشق​بازی او با زنش را تصور می​​کرد<br />و این​که چگونه<br />واژگان حقوقی<br />در عشق​بازی به کار می​آیند<br /><br />---<br /><br />این سوراخ<br />این حفره​ی راز آلود<br />چگونه ماه​ها از چشم لام پنهان مانده بود؟<br />لام<br />هنوز واژه​ای بر زبان نیاورده بود<br />هنوز دندانهایش نروییده بود<br />که حفره​ی رازآلودش را کشف کرد<br />او روی حوله​ای قرمز نشسته بود<br />موهایش خیس بود<br />و لکه​های آب بر تنش سر می​خورد<br />کسانی که دوره​اش کرده بودند<br />لبخند می​زدند<br />لام حفره​اش را کشف کرد<br />کسانی که دوره​اش کرده بودند<br />اخم کردند<br />اکنون<br />درون این سلول که تنها سه لوله داشت<br />هیچ​کس نبود<br />تا بر کشف حفره​ای دیگر<br />در دیوار<br />اخم کند<br />صبر کنید!<br />این حفره<br />تهی نیست<br />لام کاغذی در آن یافت<br /><br />---<br /><br />متن نخستین کاغذی که لام در حفره یافت:<br /><br />کارمند بانک<br />کارمند بانک بود<br />آن روز<br />با صدای گنجشک​ها بیدار شد<br />در دومین طبقه از بالای برج<br />شیر نوشید<br />روی میز کارش<br />عکس مالک پیشین اینجا بود<br />مالک پیشین خیلی چیزها<br />کسی که نطفه​اش را جایی امن کاشته بود<br />و او را به بانک سپرده بود<br />تا مانند گنجینه​ای مراقبش باشند<br />تاکسی<br />راس هفت منتظر بود<br />راننده​اش<br />چند دقیقه قبل​تر<br />سیگاری آتش می​زد<br />و راس هفت<br />کارمند بانک را<br />به بانک می​برد<br />آن روز<br />در راه<br />ابتدا صدای گوینده<br />-که از زیبایی صبح چیزهایی می​گفت-<br />لابه لای بوق​ها و دشنام​ها گم شد<br />و بعد<br />صدای کارشناس<br />از لابه​لای بوق​ها و دشنام​ها<br />بیرون زد<br />او از سرماخوردگیش پوزش خواست<br />و با شوق<br />از زلزله​ای گفت که دیر یا زود خواهد آمد<br />او شهر فروریخته را تجسم بخشید<br />و با شوق<br />جای فرو غلتیدن برج میلاد را<br />تخمین زد<br />کارمند بانک<br />ترسید<br /><br />---<br /><br />لام<br />رهبر ارکستر بود<br />صدای شیون<br />صدای آوازهای شاد<br />صدای لامپ مهتابی<br />صدای دعا خواندن پیرزن جنوبی<br />صدای پچ پچ زندان​بانان<br />صدای تردد سوسک​های کوچک مشکی<br />نوازندگان<br />به دست​های لام نگاه نمی​کردند<br />آن​ها بداهه می​نواختند<br />لام<br />رهبر ارکستر نبود<br />جایی در ردیف اول نشسته بود<br />موهای تنش<br />به موسیقی گوش می​سپردند<br />و رشد می​کردند<br /><br />---<br /><br />متن دومین کاغذی که لام در حفره یافت:<br /><br />وقتی به یاد زلزله می​افتاد<br />معده​اش درد می​گرفت<br />تصویر شهر فروریخته<br />وقتی پول​ها را می​شمرد<br />میزش را با سماجت نظم می​داد<br />له شدن سیگار زیر پای راننده را نگاه می​کرد<br />راس ساعت هفت<br />دوش می​گرفت<br />مسواک می​زد<br />و ماهی یک​بار<br />برای طول عمر<br />عشق​بازی می​کرد<br />به ذهنش هجوم می​آورد<br />همکاران، همسایگان، عابران<br />گوسفندهایی بودند که دیر یا زود مثله می​شدند<br />او نیز راه​گریزی نداشت<br />او<br />مسحور این شهر بود<br />مسحور کارمند بانک بودن<br />مسحور له شدن سیگار زیر پای راننده را نگاه کردن<br />راس ساعت هفت<br />او عاقبت هراس را<br />و درد معده را<br />به اندیشه بدل کرد<br />گاوصندوقی بزرگ<br />به ابعاد کارمند بانک<br />سفارش داد<br /><br />---<br /><br />لام<br />در میان اخبار رشد کرده بود<br />روی مبل<br />کنار انگشت​های پای پدر<br />پدر<br />از شرق به غرب می​لمید<br />جایی که پایش پایان می​گرفت<br />در دوردست<br />لام می​نشست<br />آن تصویرهای فریبنده را<br />از آتش<br />از سقوط<br />از جمعیت<br />از فلاش دوربین<br />تماشا می​کرد<br />لام<br />تپه​ای از اخبار بود<br />تپه​ای از زباله<br />اینک<br />روی کاغذهای لمیده در حفره<br />چیزی بدیع بود<br />در انتظار لام<br /><br />---<br /><br />منشی می​نوشت<br />وکیل<br />شرتش را که احتمالا راه​راه بود<br />زیر شلوار پنهان کرده بود<br />برگ​های زرد روی بام<br />تماشاگری نداشتند<br />آقای ناف<br />لام را آورد<br />بعد تشریفات<br />سوال<br />جواب<br />سوال<br />جواب<br />سوال<br />جواب<br />سوال​ها درست بود<br />جواب​ها اشتباه<br />لام می​خواست به سلولش باز گردد (1)<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />و دستش را<br />درون حفره کند<br />لام<br />در یک دست ترازو نشسته بود<br />دهانش را باد کرد<br />تا از وزنش بکاهد<br />ترازو<br />با دست دیگر<br />زمین را لمس کرد<br /><br />---<br /><br />کارمند بانک<br />هر روز<br />چیزی جدید به او می​افزود:<br />ماسک اکسیژن<br />کنسرو و آب<br />رادیو<br />عایقی نرم در درون<br />تزئیناتی که ضروری نبودند<br />گاوصندوق<br />رحمی امن و گرم شد<br />او شب​ها<br />با آسایشی محض<br />در گاوصندوقش آرام می​گرفت<br />زلزله<br />ماده شیری خفته بود<br />برای گوسفندها<br />گوسفندهای بی​گاو صندوق<br />که دیر یا زود<br />مثله می​شدند<br />سال​ها<br />کارمند بانک<br />هر روز<br />چیزی جدید به او می​افزود<br /><br />آن شب<br />در آرامش شهر<br />گاوصندوق دریافت<br />به تابوتی بدل شده<br />با تزئیناتی که ضروری نبودند<br /><br />---<br /><br />پی​نوشت:<br /><br />1)<br />لام را<br />به سلولی دیگر بازگرداندند<br />لام هرچه گشت<br />حفره​ای نیافت<br />بعدها<br />آقای ناف گفت<br />لام<br />گریست<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4814971248046230520?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-77125433525352947722010-12-10T16:17:00.001+03:302010-12-10T16:18:11.462+03:30تلفن که قطع شد<br />دست​هایش می​لرزید<br />مردمک چشم​هایش سرگردان بود<br />هر چند لمسش نمی​کردی اما<br />دمای تنش تغییر کرده بود<br />زنش مرده بود<br />راننده​ی تاکسی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7712543352535294772?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-10424711614052767542010-12-06T09:40:00.001+03:302010-12-06T09:41:24.835+03:30شهر آتش گرفت<br />دودی برنخاست<br />تنها نور بود<br />دو مرد<br />نشسته بر سکوی سنگی<br />هر چند دم یک بار<br />دود را<br />به شهر آتش​گرفته<br />اضافه می​کردند<br />در خیال آن دو<br />شهری دیگر بود<br />طاعون زده<br />جنازه​هایی که انتظار می​کشیدند<br />کسی با لگد<br />از مرگشان مطمئن شود<br />مرد بلند قامت​تر<br />سودای زنان بلوند داشت<br />او روزها<br />با موتور&nbsp;بار می​برد<br />و شب​ها<br />شهر آتش گرفته را نگاه می​کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1042471161405276754?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-51565160885269113152010-11-30T15:55:00.000+03:302010-11-30T15:55:27.514+03:30تاکسی​ها<br />ابتدا نارنجی بودند<br />بعد&nbsp;زرد شدند<br />و حالا&nbsp;سبزند<br />امروز<br />کنار پیرزنی شاد<br />با آرایشی ملیح&nbsp;نشستم<br />شب<br />او بوی زنی دیگر شنید<br />از تنم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5156516088526911315?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-33160062642453714012010-11-23T12:11:00.000+03:302010-11-23T12:11:06.301+03:30ما شاد بودیم<br />درخت​​ها زرد می​شدند<br />ما غصه می​خوردیم<br />درخت​​ها زرد می​شدند<br />ما می​ترسیدیم<br />درخت​​ها زرد می​شدند<br />ما نفرت داشتیم<br />درخت​​ها زرد می​شدند<br />ما عشق می​ورزیدیم<br />درخت​ها زرد می​شدند<br />شاید<br />زرد شدن<br />ربطی به ما نداشت<br />به پاییز داشت<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3316006264245371401?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-18079574362445238502010-11-21T23:45:00.006+03:302010-11-23T10:18:02.869+03:30در شهر ظهر<br />جایی که کوچه‌ها<br />باریک و تنگ می‌شدند<br />سایه‌ها<br />آنچنان نحیف بودند<br />که مردان پمپ گاز<br />زنان سنگک<br />زنان همسایه<br />باریک و تنگ می​شدند<br />او<br />در پناه سایه‌های نحیف<br />می‌گریخت<br />لای روزنامه چه پیچیده بود؟<br />چه چیز این مرد را<br />که تا دیروز<br />جسمی سرد و ساکن بود<br />از اضطراب و شوق<br />لبریز کرده بود؟<br />در شهر ظهر<br />همه​کس ظن بود<br />و این بار<br />در شیشه نبود<br />شرابی که نا بالغ و سرخ بود<br />در فضای میانی روزنامه بود<br />روزنامه‌ای از اخبار بی‌ربط<br />از چروک و فرورفتگی<br />روزنامه‌ای متحرک<br />در سایه‌های نحیف<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1807957436244523850?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-15621226761543239602010-10-24T19:08:00.002+03:302010-10-24T19:08:42.530+03:30درهای عمارت را ببندید<br />چراغ‌ها را خاموش کنید<br />پرده‌ها را بکشید<br />دیوارها را لخت کنید<br />صندلی‌ها را از سقف بیاویزید<br />میزها را واژگون کنید<br />گیلاس‌ها را بشکنید<br />بعد<br />ناگهان<br />چراغ‌ها را<br />روشن کنید<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1562122676154323960?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-36439750466057145772010-10-16T23:02:00.002+03:302010-10-16T23:02:32.897+03:30سرچشمه خشکید<br />اما نهر<br />پرآب باقی ماند<br />دخترکان<br />تنهایشان را<br />به نهری با مبدائی نامعلوم سپردند<br />کشاورزان<br />کشت کردند<br />قطعه‌ای از زمین<br />بی‌دلیل<br />خوشبخت بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3643975046605714577?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-79876189695302342562010-10-16T09:12:00.001+03:302010-10-16T09:13:27.465+03:30دیروز<br />در تو بودم<br />امروز<br />در باد<br />از جایی که ایستاده‌ام<br />کسی پیداست<br />که آرشه را<br />به درختی سوخته می‌کشد<br />درخت ناله می‌کند<br />و خاکسترش<br />پراکنده می‌شود<br />اشتباه شد:<br />از جایی که ایستاده‌ام<br />کسی پیداست<br />که آرشه‌ای سوخته را<br />به درخت می‌کشد<br />آرشه ناله می‌کند<br />و خاکسترش<br />پراکنده می‌شود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7987618969530234256?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-88882845054503423672010-10-11T21:59:00.000+03:302010-10-11T21:59:18.852+03:30پنجره‌های ساختمان<br />پنجره‌های قطار بود<br />و شب<br />تونلی آوار شده<br />مسافران<br />بی قرار بودند<br />آیا راه<br />تا سپیده دم باز خواهد شد؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8888284505450342367?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-84502762909150831052010-10-07T23:07:00.001+03:302010-10-07T23:38:23.638+03:30پشت این پنجره<br />هیچ مردی<br />با دوربین شکاری<br />نگاه نکرد<br />پشت آن پنجره<br />هیچ زنی<br />عریان نشد<br />پاییز بود<br />که هر سال<br />قطار برگ‌های زردش را<br />میان پنجره ها<br />به راه می‌انداخت<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8450276290915083105?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-69412419911003163592010-09-23T16:28:00.004+03:302010-09-26T19:32:48.409+03:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div>مسجد را خورشید<br />سوراخ سوراخ کرد<br />غبارها به سمت خورشید<br />صعود می‌کردند<br />مگس‌ها<br />در شیارهایی از غبار<br />بال می‌زدند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6941241991100316359?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-48483297736933350792010-08-25T11:36:00.000+04:302010-08-25T11:36:13.175+04:30گلی که به سرخی مبل‌های خانه بود<br />پژمرد<br />ساعتی بعد<br />دوباره شاداب شد<br />ساعتی بعد<br />دوباره پژمرد<br />ساعتی بعد<br />دوباره شاداب شد<br />ما همه حیران<br />گل را نگاه می‌کردیم<br />و پژمردن و شادابیش را<br />انتظار می‌کشیدیم<br />غروب جمعه می‌گذشت<br />تا آنکه<br />از ساحلی دور خبر آوردند<br />کودکان<br />بادبادک‌های زرد را<br />در مرز خشکی و دریا<br />در آسمان<br />به پرواز درآورده‌اند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4848329773693335079?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-19643195838436548042010-08-21T21:08:00.003+04:302010-08-21T21:18:07.962+04:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.payamad.ir/blog/mikh.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.payamad.ir/blog/mikh.jpg" /></a></div>این میخ<br />دیروز به دیوار نبود<br />روزهای پیشین نبود<br />ماه‌ها<br />سال‌های پیش نبود<br />اکنون نیز<br />نیست<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1964319583843654804?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-8257432384594044732010-08-12T14:18:00.000+04:302010-08-12T14:18:43.948+04:30شعر<br />ساکت نشسته بود<br />به کاغذهای روی میز<br />فکر کرد<br />سفید<br />به سمت میز<br />دوید<br />میز<br />سراب بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-825743238459404473?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-78301853329068791392010-07-29T22:38:00.001+04:302010-07-29T23:06:21.187+04:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.payamad.ir/blog/time.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.payamad.ir/blog/time.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;">آیا ما در لحظه‌هایی كه به روزمرگی می‌گذرند امتداد می‌یابیم یا در لحظه‌هایی كه از روزمرگی بیرون می‌زنند؟ لحظه‌های بیرون از روزمرگی، لحظه‌های داراماتیك و ملودراماتیك نیستند. یعنی لحظه‌هایی كه تقدیر و حادثه آن‌ها را رقم می‌زند. بلكه لحظه‌هایی مهیب، خاموش و در عین حال ساده‌اند كه تنها تنشی درون‌بود آن‌ها را از لحظه‌های دیگر جدا می‌كند. لحظه‌هایی كه انگار نباید باشند و آن‌گاه كه هستند، بودن را به بحرانی آنی و نامفهوم می‌كشانند. لحظه‌هایی كه رد یا زخم ناشی از آن‌ها تنها بر ناخودآگاه باقی می‌ماند. والتر بنیامین، با الهام از فروید، پرسه زدن در شهر (پاریس) را به زخم خوردنی مداوم تشبیه می‌كند. گام برداشتن در میان خیل عابران، چشم دوختن به چهره و پیكرشان، و گذر كردنی كه محتوم می‌نماید، لحظه‌هایی را بر می‌سازد كه از روزمرگی بیرون می‌زنند.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;سوژه در كدام یك از این نوع لحظه‌ها امتداد می‌یابد، برساخته می‌شود، و به مرز فروپاشی می‌رسد؟ اگر لحظه‌های بیرون از روزمرگی را به عنوان پاسخی به این سوال بپذیریم، زمان معنایی واژگون می‌یابد و به طرحی بدل می‌شود كه ما تنها فضای پیرامون آن را ادراك می‌كنیم. ما دقیقا در لحظه‌هایی امتداد یافته‌ایم كه در آگاهی ما نیستند. در لحظه‌هایی كه ماهیت شوك‌آمیز وگذرایشان آن ‌ها را به فضاهایی خالی بدل كرده است.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;آن‌طوركه كیهان‌شناسان می‌گویند، تا پیش از انفجار بزرگ، چیزی كه ما آن را به نام زمان می‌شناسیم قابل تصور نیست. در آن هنگام به علت چگالی بیش از حد ماده‌ی اولیه، جا‌به‌‌جایی ذرات بسیار دشوار و یا ناممكن بوده است. پس از انفجار بزرگ، هستی دچار انبساطی فزاینده می‌شود و این انبساط، كه تا امروز ادامه دارد، زمان را ممكن ساخته و پدید می‌آورد. این نظریه ادراك جالبی از ارتباط زمان با فضا وحركت به ما می‌دهد. اگرجنبشی وجود نداشته باشد، زمان نیز معنا نخواهد داشت. <br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;حال تصویر اپیكوری از آغاز هستی، یعنی بارش اتم‌ها را در نظر آورید. اتم‌هایی كه درخطوط موازی با فواصلی ثابت درحركتند. لحظه‌ای كه یكی از این اتم‌ها به هر دلیل از مسیر محتوم خود خارج می‌شود، نظمی كه عاری ازهرگونه رخدادی ست به آشوب كشیده می‌شود. این لحظه زمان را آغاز می‌كند و این آشوب تا قوام یافتن نظمی جدید ادامه می‌یابد. تصویر اپیكوری برخلاف نظریه‌ی كیهان‌شناختی که با سكون مطلق آغاز می‌شود، باحركت مطلق آغاز می‌گردد.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;ماركس معتقد بود كه تاریخ با كمونیسم ثانویه آغاز خواهد شد. از دید او همه‌ی تاریخ در واقع درآمدی بود بر تاریخ. آن‌چه همه‌ی قرن‌ها را به پیش از تاریخ بدل می‌كرد، حضور تخاصم طبقاتی به عنوان مؤلفه‌ای بنیادی و اجتناب‌ناپذیر در آن‌ها بود. از دید مارکس با آغاز دوران كمونیسم این قاعده بر هم می‌خورد و از این رو تاریخ آغاز می‌گردد.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در سه تلقی‌ای که به آن‌ها پرداختیم، «زمان» و «رخداد» پیوندی ناگسستنی با یکدیگر دارند. در هر سه‌ی آن‌ها یک رخداد مشخص (انفجار بزرگ، نخستین برخورد ذرات و برقراری کمونیسم)، پیشازمان را از زمان جدا می‌کند و به این ترتیب به زمان خصلتی آغازشونده می‌بخشد. اما هدف ما در این‌جا، پرداختن به «زمان»ی ست که زمان ]متعلق به[ ماست و فاصله گرفتن از برداشت استعلایی‌ای که مفهوم زمان همواره با آن عجین بوده است.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;جالب آن‌که در جستجوی ادراکی غیراستعلایی از زمان، بار دیگر به ماركس می‌رسیم. او در «سرمایه» بر این نكته انگشت می‌گذارد كه سرمایه‌داری، ناگزیر از همگن‌پنداری زمان و در نتیجه تقلیل زمان به فضاست. فضایی كه خود نیز پیشتر به مكان تقلیل یافته است. در این ادراك،سوژه از زمان محروم است و سوژه‌ی محروم از زمان، تنها امكان سوژگی را با خود حمل می‌كند. بدین ترتیب مارکس زمان را به شکلی درون‌بود و سوژگی را به نحوی سلبی ادراک می‌‌کند.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;در میان خوانش‌هایی که از مارکس صورت گرفته‌ است، آلتوسر بیش از دیگران دِین خود را به این ادراک ادا کرده است. او با تمثیل جنگل این ادراک مارکسی را به ورای سرمایه‌داری تعمیم می‌دهد. آلتوسر می‌گوید اگر وضعیتی را تصور کنیم که در آن انسان‌ها در جنگل (در نبود اجتماع) زیست می‌کنند، لاجرم در این وضعیت خودبسنده‌اند. یعنی هر انسان به تنهایی تمام توانایی‌ها و قابلیت‌هایی را که برای بقا بدان‌ها نیاز دارد با خود حمل می‌کند و می‌باید تمامی آن‌ها را به کار گیرد تا زنده بماند. اما در جامعه، هر انسانی می‌باید از بسیاری از این توانایی‌ها و قابلیت‌ها چشم بپوشد و برای تامین اغلب نیازهایش به دیگران تکیه کند. در واقع چیزی که آلتوسر به ما می‌گوید این است که ایفای نقش‌های اجتماعی در هر جامعه‌ای، هر چند در سطحی متفاوت از جامعه‌ی سرمایه‌داری، ملازم با صرف نظر از قابلیت‌ها و نیز تقلیل زمان به فضای متناظر با آن نقش‌هاست. ما باید به این دریافت ارزشمند این نکته را اضافه کنیم که سوژ‌گی چیزی نیست جز همین امتناع از قابلیت‌ها و محرومیت از زمان.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;زمان غیراستعلایی، زمان سوژه است. سوژه‌ای که تنها «امكان سوژگی را با خود حمل می‌كند.» فروید راز این سوژه‌ی سلبی را در مفهوم «ناخودآگاه»خود فاش کرده است. به عقیده‌ی او ناخودآگاه «در زمان» نیست و خارج از مرزهای فیزیک قرار دارد. فروید ناخودآگاه را دربرگیرنده‌ی اثر محرک‌هایی می‌داند که از «سپر دفاعی» یا همان حافظه عبور کرده‌اند. نکته‌ی مهم آنست که این عبور آن‌چنان مهلک و برق‌آساست که ردی از خود در آگاهی ما به جا نمی‌گذارد. به زبان ساده‌تر محتوای ناخودگاه در حافظه وجود ندارد. با این حال خطاست اگر ناخودآگاه را مانند یک مخزن یا انبار تصور کنیم. ناخودآگاه دارای طبیعتی پویاست وحوادث و پیامدهایی را در درون خود به بار می‌آورد. به عبارت دیگر محتوای ناخودآگاه در فرآیندی درونی که همچنان چیز زیادی درباره‌ی آن نمی‌دانیم پیوسته تغییر می‌کند. فروید راز سوژه‌ی سلبی را این‌گونه برملا می‌کند: سوژه در ناخودآگاه امتداد می‌یابد. قابلیت‌هایی که از آن‌ها چشم پوشیده شده در ناخودآگاه حمل می‌شوند و زمانِ سوژه زمانی‌ست که در ناخودآگاه جریان دارد. <br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;گمان می‌کنم بحث ما به پیچیده‌ترین نقطه‌ی خود رسیده است. برای آنکه قدری از این پیچیدگی بکاهیم، اجازه دهید آنچه را تا کنون گفته شد در قالب گزاره‌هایی نظم دهیم:<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;1- در اغلب روایت‌هایی که از زمان وجود دارد، زمان حیثیتی استعلایی ست که رخدادی بدان معنی بخشیده و آغازگر آن بوده است.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;2- مارکس و آلتوسر راه برای ادراکی سراسر متفاوت از زمان را به روی ما می‌گشایند. در این ادراک زمان و سوژه به یکدیگر پیوند خورده‌اند. پیوندی که بر خلاف پیوند کانتی و هایدگری، که برای اجتناب از بغرنج‌تر شدن بحث بدان‌ها نپرداخته‌ایم، بر مبنای امتناع استوار است. یعنی سوژه از آن حیث که از زمان محروم است و از بسیاری از قابلیت‌های خود چشم پوشیده است، سوژه است.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;3- حال پرسش اینجاست که با وجود محرومیت از زمان و چشم پوشیدن از قابلیت‌ها، سوژه چگونه امتداد می‌یابد؟ یا به بیان دیگر این فقدان و امتناع چگونه حفظ می‌شود و معنا می‌یابد؟ فروید در پاسخ مفهومی را پیش روی می‌گذارد: ناخودآگاه.<br />&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;هر گاه ما به گذشته‌ی خود فکر می‌کنیم و می‌کوشیم تا رد خود را در زمان پی بگیریم، مجموعه‌ای از تصاویر متوالی را به ذهن می‌آوریم. تصاویری که می‌دانیم کدام پیش و کدام پس از دیگری قرار می‌گیرد. بسیار شبیه آنچه در فیلم‌های سینمایی در کما یا در لحظه‌ی مرگ از ذهن شخصیت فیلم می‌گذرد. در مورد تاریخ نیز، توالی‌ای از حوادث را ردیف می‌کنیم. حوادثی که از حداقلی از میزان اهمیت برخوردارند. مانند آنچه که از کتاب‌های مدرسه درباره‌ی تاریخ کشور خود به یاد داریم. اکنون در پایان این بحث، زمان، ما، و تاریخ معنایی واژگون به خود گرفته‌اند. ما در لحظه‌هایی امتداد یافته‌ایم که در آگاهی ما نیستند. لحظه‌هایی خارج از روزمرگی. زمانِ ما نه در توالی اتفاقات مهم زندگی و نه در توالی فعالیت‌های روزانه، بلکه در لحظه‌هایی انعکاس می‌یابد که بدان‌ها مستقیما دسترسی نداریم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7830185332906879139?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-55935131119523359442010-07-24T11:37:00.000+04:302010-07-24T11:37:34.454+04:30او کاری نمی کند<br />فقط در این عکس<br />با زمینه ی سفید<br />به کسانی نگاه می کند<br />که او را نگاه می کنند<br /><br />خیابان ها<br />بهارها را تجربه می کنند<br />پارک ها<br />کودکان تازه را<br />و او آرام در این عکس<br />با زمینه ی سفید<br />هستی را<br />به سخره گرفته است<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5593513111952335944?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-51230785372423449972010-07-17T01:19:00.002+04:302010-07-17T01:19:41.399+04:30ذهنم<br />درگیر چیزهای پراکنده بود<br />ساعت‌ها راه می‌رفتم<br />و انگار از همان آغاز<br />روسری‌ام را باد برده ‌بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5123078537242344997?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-39203091358541659402010-07-13T00:24:00.003+04:302010-07-13T00:24:38.897+04:30&nbsp;تو را باید<br />با رنگ بنفش پوشاند<br />و فراموش کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3920309135854165940?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-16436931316447336032010-05-29T21:54:00.000+04:302010-05-29T21:54:57.870+04:30دو پله<br />که یکی بالای دیگری‌ست<br />و یکی پایین دیگری<br />در حسی گنگ نسبت به یکدیگر شریک‌اند<br />کمی دور تر<br />باد<br />با برگ‌ها<br />روی زمین خیس بازی می‌کند<br />در غروبی نابهنگام<br />سرشار از احساس پیوند زن<br />با ابدیت<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1643693131644733603?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-34563155808975510702010-05-08T23:48:00.011+04:302010-07-17T03:12:36.377+04:30<div style="text-align: justify;"><a href="http://www.payamad.ir/blog/abazari.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="156" src="http://www.payamad.ir/blog/abazari.jpg" width="200" /></a></div><div style="text-align: justify;">مواجهه با یوسف اباذری جزو آن اتفاق‌هایی است که در زندگی چندتایی بیشتر از آن‌ها رخ نمی‌دهد. حداقل برای من اینگونه بوده است. زمانی که در هجده- نوزده سالگی پا به دانشکده‌ی علوم اجتماعی دانشگاه تهران گذاشتم، نامی از او نشنیده بودم. با این حال هرکسی به زودی درمی‌یافت که او شخصیت اصلی دانشکده است. با وجود آن‌که رشته‌ی تحصیلی من انسان‌شناسی بود و او استادیار گروه جامعه‌شناسی، در طول چهار سال تحصیل تقریبا در تمامی کلاس‌هایش ثبت نام کردم. در آن سال‌های مبهم، کلاس‌های او معیار زمان بود. هفته با او آغاز می‌شد و با او پایان می‌گرفت. امروز که قرار است نکوداشتی برای یوسف اباذری برگزار شود، فرصت مناسبی است تا به پرسشی درباره‌ی او پاسخ دهم: اهمیت اباذری در چیست؟</div><div style="text-align: justify;">یوسف اباذری جامعه‌شناسی است که در لحظه‌ی تاسیس جامعه‌شناسی در ایران گیر افتاده است. احتمالا برای او بسیار رنج‌آور است که پس از سال‌ها تدریس، هم‌چنان می‌باید بر سر فلسفه‌ی علم بایستد و از ضرورت شکل‌گیری سنت‌های دانشگاهی و مشارکت در برنامه‌های پژوهشی به دانشجویان و همکارانش بگوید. اگر چه بیش از دو سال است که او را ندیده‌ام و در کلاسش نبوده‌ام، اما بعید است اوضاع تغییری کرده باشد. هر چند او کتاب‌ها و مقالاتی نوشته است که نبوغ و گستره‌ی دانشش را نشان می‌دهند، اما اهمیت اباذری در کلاس‌ها و سخنرانی‌هایش نهفته است. او تا به حال شاگردان بسیاری تربیت کرده است. شاگردانی که اگر ذوق و ذکاوتی داشتند، چگونه خواندن، جامعه‌شناسانه اندیشیدن و تفکر نظری را از او آموخته‌اند. به لحاظ گرایش نظری، اغلب می‌گویند او جایی میان نظریه انتقادی و هرمنیوتیک ایستاده است. اما گمان می‌کنم جایی که او ایستاده است، بسیار شبیه نقطه‌ای است که سقراط در آن ایستاده بود. سقراط فلسفه‌ای تدوین نکرد. زیرا او در لحظه‌ی تاسیس فلسفه گرفتار بود. سقراط فلسفه‌ورزیدن را به جوانان آتن می‌آموخت و از این طریق آنان را گمراه می‌کرد. اباذری نیز در جامعه‌شناسی ایران چنین موقعیتی دارد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3456315580897551070?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-47961819238244982782010-04-26T23:20:00.000+04:302010-04-26T23:20:23.442+04:30اتاق او را در تاریکی‌اش بلعید<br />گلدان<br />در انتظار آب<br />به تاریکی اتاق چشم دوخته بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4796181923824498278?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-89840553889903466012010-04-19T19:18:00.000+04:302010-04-19T19:18:08.393+04:30زیر این آسمان دیوانه‌ی دیوانه<br />هنگامی که نیم می‌بارد و نیم<br />نور می‌پاشد<br />هیچ چیز<br />اغواگر تر از سکوت نیست<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8984055388990346601?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-84999186329925763962010-04-18T17:21:00.001+04:302010-04-18T17:21:02.686+04:30کافه خالی بود<br />بیرون<br />مردمک آسمان گشوده بود<br />درون<br />او بود<br />من بود<br />کافه بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8499918632992576396?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-82901251094731874392010-04-14T20:52:00.000+04:302010-04-14T20:52:23.505+04:30ما برهنه بودیم<br />پوستمان<br />لعابی از دروغ بود<br />آن شب<br />تگرگ‌های مخرب<br />شهر را درنوردیدند<br />آن شب<br />پنجره باز مانده بود<br />و لمس کردن<br />استحکاک دو سطح لعابی بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8290125109473187439?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-28274522553234229372010-04-03T20:04:00.001+04:302010-04-03T20:06:37.700+04:30پیرمردها<br />سیگار را در محوطه سر می‌کشیدند<br />چای را در سلول<br />سه تا سه تا<br />درون سلول یکی جمع می‌شدند<br />چرت می‌گفتند و چرت می‌شنیدند<br />هر سال<br />زندان‌بانان<br />جوانان مرددی بودند<br />سردرگم<br />لابه‌لای راه‌روها<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-2827452255323422937?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-56415648743876355292010-03-15T21:10:00.000+03:302010-03-15T21:12:12.295+03:30قطار<br />او را با خود برد<br />لابه‌لای کوه‌ها<br />برفراز رودها<br />حواس من<br />در پی قطار می‌دوند<br />بهار را<br />چگونه حس کنم؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5641564874387635529?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-69778866390739056562010-03-06T20:51:00.005+03:302010-03-06T21:10:14.537+03:30اسلحه‌ایست مرگبار<br />با ماشه‌ای به ظرافت برگ<br />که حتی نسیمی مرموز<br />پرتوی آمده از لابه‌لای ابرهای بسیار<br />نگاهی ناگهان<br />آن را خواهد چکاند<br /><br />حافظه<br />اسلحه‌ایست مرگبار...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6977886639073905656?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-56029593105723960632010-02-18T22:47:00.001+03:302010-02-18T22:50:06.295+03:30درخت<br />زیر بار برف شکست<br />درخت شکسته<br />تداوم زمستان بود<br />در بهار<br />در تابستانی که زاینده‌رود را خشکاند<br />در پاییزی که برآشفت<br />از بی‌برگی درختی شکسته<br />زمستان<br />لابه‌لای حوریان برهنه<br />مرده‌ای را کفن پوشاند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5602959310572396063?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-46892756239390710812010-01-30T21:50:00.001+03:302010-01-30T21:53:22.756+03:30عطر مرکب و لیقه بر می‌خواست<br />ساعتی بعد<br />دیوارها<br />پر از ردپای انگشت‌های مشکی بود<br />شورش جسم<br />با شوریدگی شهر همسان شد<br />سال‌هایی که روح<br />خیابان‌ها و کوچه‌ها<br />و برای نخستین بار<br />حسرت عابر بودن را<br />ادراک می‌کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4689275623939071081?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-59948936269609015122010-01-21T08:39:00.002+03:302010-01-21T21:15:34.242+03:30برف دست‌نخورده زیر آفتاب<br />انعکاس درخت‌ها بر دریاچه‌ای دوردست<br />چشمان حیران کودکی که خیابان را نگاه می‌کرد<br />بادی خنک که برفراز کوه‌ها می‌وزید<br />زیبایی کوتاه فعلِ «بود»<br />او همه‌ی این‌ها بود<br />موسیقی‌ای آرام<br />غرق در خواب صبح دم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5994893626960901512?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-84869550927182279102009-12-19T22:58:00.001+03:302010-01-30T21:58:32.802+03:30پیاده‌رو<br />مملو از ته سیگار<br />در جوی<br />قوطی‌های خالی ودکا<br />کاندوم‌های پر؛<br />پسماندِ میل زمین را پوشانده بود<br /><br />شب<br />نیمه‌های شب<br />زمان عشق‌بازی تمام بود<br />نوری در شهر نمی‌تپید<br />ماه ترک خرده بود<br />باد مسموم<br />استخوان‌ها را ترک می‌داد<br /><br />شب<br />در نیمه‌هایش محض می‌شود<br />بی‌آغاز و بی‌انجام<br />بی‌تاریخ<br />رویاهای ناتمام<br />به خواب فرامی‌خوانند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8486955092718227910?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-28528939125758723312009-11-30T20:45:00.004+03:302009-11-30T21:05:31.274+03:30<p style="text-align: left">تقدیم به بابک مینا</p><br /><p><br />عصرها<br />روبه روی برنامه کودک می‌نشست<br />با کاسه‌ای پر از آجیل که به اندازه‌ی دست‌هایش کوچک بود<br />مجری مهربان<br />با روسری آبی و چشم‌های رنگی<br />همیشه از خیابان الوند می‌گفت...<br />کاسه تهی ‌شد<br />حس مبهمی از تباهی او را گرفت<br />زمستان بود<br />بیرون خانه<br />تن‌ها و رویاها<br />تباه می‌شدند<br />حتی ظهرها<br />وقتی کنار مادرش آرام به خواب می‌رفت<br />زیر چادری با گل‌های آبی<br />جهان<br />آرام<br />تباه می‌شد<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-2852893912575872331?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-37614623815365984032009-11-15T00:06:00.007+03:302011-04-15T19:49:24.045+04:30<div dir="rtl" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_JSysy5B8p90/Sv-c5pPs_MI/AAAAAAAAAE0/GW2H6VMs_X4/s1600-h/eli1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404210592006077634" src="http://4.bp.blogspot.com/_JSysy5B8p90/Sv-c5pPs_MI/AAAAAAAAAE0/GW2H6VMs_X4/s320/eli1.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 320px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 208px;" /></a></div><div style="text-align: justify;">فرض می‌کنم «درباره‌ی الی» را دیده‌اید تا از زحمت تعریف داستان فیلم خلاصی یابم. در این متن می‌خواهم دو ایده درباره‌ی این فیلم را با شما در میان بگذارم.</div><div style="text-align: justify;">ایده‌ی نخست: در درباره‌ی الی اتفاقی مهم رخ می‌دهد. اتفاقی که بیش از هر چیز این فیلم را به روانکاوی شبیه کرده است: تغییر شکل فاجعه به تراژدی. ریتم تند و سرخوشی آغاز فیلم تا لحظه‌ی غرق شدن الی ادامه می‌یابد. غرق شدن الی همان «فاجعه» است. فاجعه اتفاقی است که فاقد هم‌بافت است. اگر یک شب که به خانه باز می‌گردید در چاله‌ی عمیقی که شهرداری ظهر همان روز زحمت ایجاد آن را کشیده است سقوط کنید و کشته شوید، یک «فاجعه» رخ داده است. در لحظات پس از فاجعه همه (شخصیت‌ها و تماشاگران) در شوک و تعلیق به سر می‌برند و رخ دادنش در حین خوش‌گذرانی و «حال کردن» به آن طنینی روان‌کاوانه-الاهیاتی می‌بخشد. تا اینجا درباره‌ی الی یک ملودرام خوش‌ساخت است که لحظه‌ی ملودراماتیک آن، جایی که تصادف حکم می‌راند، غرق شدن الی است. اما در دیالوگ‌هایی که پس از فاجعه بین شخصیت‌ها در می‌گیرد، به مرور فاجعه هم‌بافت خود را می‌باید. به تدریج همه در فاجعه سهیم می‌شوند. گویی از ابتدا هر آن‌چه رخ داده است در مسیر غرق شدن/ غرق کردن الی بوده است. همه چیز به نشانه بدل می‌شود و بازی یافتن دلالت‌ها آغاز می‌گردد. فاجعه رنگ می‌بازد و تراژدی رنگ می‌گیرد. در تراژدی دیگر منطقی درون‌بود و نه صرفا تصادف حادثه‌ی تراژیک (مرگ الی) را رقم زده است. «رستم و سهراب» به عنوان یک تراژدی کلاسیک از ابتدا یک تراژدی است. اما در درباه‌ی الی، تراژدی مامایی و سپس متولد می‌شود. روانکاوی نیز اینگونه است. روانکاو کسی است که می‌کوشد هم‌بافت فاجعه (برای مثال فلج هیستریک) را بیابد و درون‌بودگی آن را آشکار کند. او عامل ناشناخته را از رحم فرد بیرون می‌کشد و مقابل چشمانش قرار می‌دهد. اگر از من بپرسند روانکاوی در چه نقطه‌ای انتقادی است، خواهم گفت: دقیقا در همین نقطه.</div><div style="text-align: justify;">ایده‌ی دوم: درباره‌ی الی فیلمی درباره‌ی حقیقت است. واقعیت همواره حاضر، محتمل، و در عین حال نامرئی است. ما همواره روی زمین زندگی می‌کنیم اما تنها زلزله است که وجود داشتن و اهمیت زمین را به ما تفهیم می‌کند. مرگ الی واقعیتی است که نمایش (show) (روابط میان شخصیت‌ها) را شکاف می‌دهد و حقیقت همین شکافی است که واقعیت در نمایش ایجاد کرده است. درباره‌ی الی، درباره‌ی این شکاف است و «الی» اسم رمز آن.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3761462381536598403?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-85044372788164599612009-11-13T08:44:00.004+03:302009-11-15T00:15:57.025+03:30در عکس دو دختر بود<br />یکی آرام زمین را نگاه می‌کرد<br />دیگری به دوربین چشم دوخته بود<br />ماه‌ها بعد<br />یکی طعمه‌ی تجاوز شد<br />رو به روی دوربین<br />با بغض<br />ماجرا را تعریف می‌کرد<br />دیگری روی مبل<br />ماجرا را<br />گوش می‌کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8504437278816459961?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-31753068555225522662009-09-11T14:16:00.001+04:302009-09-11T14:19:46.784+04:30مرد<br />با جین پاره پاره<br />با زنجیری زمخت بر گردن<br />از روبه‌روی شعر گذشت<br />دریا سکوت کرده بود<br />به سنگ‌ها گوش می‌سپرد...<br />تنهایی با ابتذال<br />صدای بزرگراه<br />با تهوعی که از درون برمی‌خاست<br />درآمیخته بود<br />همه چیز در آرامشی منحوس بود<br />زمان<br />وزنه‌ای را که به پایش آویخته بود نگاه می‌کرد<br />ما روبه‌رو را نگاه می‌کردیم<br />نگاه می‌کردیم<br />نگاه می‌کردیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3175306855522552266?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-77643893725578291012009-07-11T09:29:00.003+04:302009-07-11T09:32:56.482+04:30الله اكبر<br />افسردگی را دور می‌كند<br />سكته‌ای را كه سال‌هاست كنج اين قلب خفته است...<br />كيلومترها<br />روی دشت‌های اين سرزمين دويده است<br />تا شهر را كور كند<br />غبار<br />الله اكبر<br />لابه‌لای ذراتش فرو می‌رود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7764389372557829101?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-72493812090942135382009-05-19T18:56:00.001+04:302009-05-19T18:56:28.209+04:30پيرمرد كوچولو<br />ليوان چای به دست<br />آواز می‌خواند و راه می‌رفت<br />زير درخت‌های ارديبهشت<br /><br />باسن كوچكش را<br />روی پله گذاشت<br />با دست آلتش را آسوده كرد<br />جرعه‌ای چای نوشيد<br />تنش غرق در گرمايی آشنا شد<br /><br />پشت عينك گرد سياه<br />چشم‌های پيرمرد كوچولو بود<br />باز<br />مرده<br />با آلتی آسوده<br />غرق در گرمای آشنای چای<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7249381209094213538?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-83404349428592800612009-05-10T13:47:00.000+04:302009-05-10T13:48:12.516+04:30شب سرد می‌شود<br />ميدان<br />در شب سرد نشسته است<br />روی ديوار<br />دشتی پر از گل كشيده‌اند<br />با جاده‌ای كه به ابديت می‌رود<br />ابديت كجای ديوار است؟<br />جاده باريك و باريك‌تر می‌شود<br />و در نقطه‌ای كه به ضخامت قلم‌موی نقاش است<br />خاتمه می‌گيرد<br />ابديت<br />در همين نقطه احساس می‌شود<br /><br />در اسفند عددی بزرگتر از هزار<br />در شب سرد<br />لوله‌های فاضلاب كنار خيابان رها شده‌اند<br />می‌خواهند فردا مجرايی برای گُه باز كنند<br />قرار است تمام گُه‌های شهر به هم بپيوندند<br /><br />بوی خوش قوطی را استشمام می‌كنم<br />پس از اين واژه‌های نكبت‌بار<br />نفسی عميق می‌چسبد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8340434942859280061?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-2833948671463140922009-04-19T12:52:00.004+04:302009-04-20T11:09:23.946+04:30پاييز وال‌ها به خشكی آمدند<br />جسم‌های سنگينشان<br />روی ماسه‌ها و سنگ‌ها آرام می‌گرفت<br />غروب‌ها<br />مردم به تماشای وال‌ها می‌نشستند<br />با حسی گنگ از گناه و شگفتی<br />روزهای بعد<br />خبرنگاران<br />جنون تصوير را به شهر آوردند<br />هفته‌های بعد<br />تنها عشاق به ساحل می‌آمدند...<br />وال‌ها در خشكی<br />تابلويی بود در خانه‌ی رويا<br />فاحشه‌ای كه<br />دوستش داشتم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-283394867146314092?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-55247757425918372552009-04-11T10:22:00.000+04:302009-04-11T10:31:45.580+04:30پای ميز را با پای زن اشتباه گرفت<br />ساعت‌ها خيره ماند<br />زن رفت<br />پا باقی مانده بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5524775742591837255?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-80760311609181687102009-04-06T15:30:00.005+04:302009-04-19T12:46:01.056+04:30در غروب بهار راه می‌رفتيم<br />ابتدا تصوير بود:<br />لخت در حباب<br />دريا بی‌تفاوت<br />قوطی‌های تندرو لابه‌لای كوه‌ها<br />و بعد<br />درخت‌ها را در آغوش می‌كشيدم...<br /><br /> گربه با اشتياق<br />به سوی طعمه‌ی فرضی جست می‌زند<br />سرباز، خسته<br />به سوی دشمن فرضی شليك می‌كند<br />كسی، تنها<br />تن فرضی را در آغوش می‌كشد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8076031160918168710?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-85550992085530137042009-01-22T10:45:00.004+03:302009-04-06T15:43:30.262+04:30<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8555099208553013704?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-5704137273829993302008-06-08T09:13:00.003+04:302008-06-08T09:17:21.725+04:30روز می‌شود<br />تا گنجشکی<br />برگ مرده‌ای از درخت فرواندازد<br />کسی که به تماشای روز نشسته است<br />سقوط برگ مرده را نگاه می‌کند<br />در همان حال<br />برای ساعات روز نقشه می‌کشد<br />او ماشینی کرایه می‌کند<br />به جاده‌ای کوهستانی خارج از شهر می‌رود<br />و در دره‌ای فرو می‌افتد<br />لحظه‌ای صدایی مهیب به گوش می‌رسد<br />تا آرامشی که تقدیر دره است<br />باز <br />بازگردد<br />برای دره<br />او شیء بیگانه‌ای است<br />و برای برگ مرده<br />نظاره‌گری<br />ما از کودکیش هیچ نمی‌دانیم<br />از کابوس‌ها و هراس‌هایش؛<br />از تنش<br />آن‌چنان که پیش از له شدن بود<br />طرح یا خاطره‌ای نخواهد بود<br />پیکرش را<br />پیش از پزشکی قانونی<br />کسی کشف نکرده بود<br />حتی توصیف مناسبی از او<br />برای پایان شعر در دست نیست...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-570413727382999330?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-90803975568124934412008-02-07T14:29:00.002+03:302008-02-07T14:33:19.862+03:30شاعر رنج را بزک می‌كرد<br />...<br />جسمی در انتهای دره با محیط نامتجانس بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-9080397556812493441?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-41577727774997524802008-01-10T12:45:00.000+03:302008-01-10T12:47:05.775+03:30حقیقت، واقعیتی پنهان است كه حجابی از ناواقعیت و غفلت آن را پوشانده است. حجابی كه كشف آن رهایی بخش، مؤثر و در هر حال رخدادی مثبت است. حقیقت در این معنا، هرچند فاصله‌ای آشكار با پیچیدگی نظریات فلسفی و تئولوژیك دارد، به باور عمومی نزدیك‌تر است و راه را برای تاملِ در باب آن به مثابه مفهومی اجتماعی می‌گشاید. میان «خیر» و حقیقت رابطه‌ای دو سویه برقرار است. از یك سو، همانطور كه از تعریف آغازین برمی‌آید، در هر حقیقت و در افشا و واگویی آن خیری نهفته است و از سوی دیگر، «خیر» -خصوصا در جهان‌بینی رومانتیك- منشا حقیقت است.<br /> هر جامعه‌ای نظام یا نظام‌هایی موازی و گاه متعارض برای بازشناسی و واگویی حقیقت دارد. در جوامع پیشامدرن، حقیقت دارای سرچشمه‌ای استعلایی و جمعی است. در جایی كه «خدا زنده است»، حقیقت از پیش مشخص است و معیارهای محكمی برای سنجش آن وجود دارد. پس دور از انتظار نیست كه در زندگی روزمره نزاع سهمگینی در باب آن رخ ندهد. در جوامع مدرن و در شهرهای بزرگ، جایی كه «خدا مرده است»، حقیقت به گونه‌ای پیشینی نامشخص و نامتعيّن است. مرگ خدا نه به معنای نیستی و فقدان مطلق او، بلكه به معنای تصعید اوست. اما نه تصعید به بی‌نهایت، بلكه تصعید به نقطه‌ای دور در بی‌نهایت. خدایی كه چنین دور و ناپیداست، معیاری عام برای حقیقت به دست نمی‌دهد. این جمله‌ی مشهور قهرمان داستایوسكی كه «اگر خدا نباشد همه چیز ممكن می‌شود»، شرح حال چنین وضعیتی است. اما آن‌چه در این عبارت و در ترسِ اخلاقی از تكثر و نایابی حقیقت پنهان می‌ماند، حضور «شیطان» است. خدا مرده است اما شیطان همچنان حاضر و جاودانه است. در فقدان حضور خدا (خیر كلی)، خیر می‌تواند به گونه‌ای متكثر، جزیی و فارق از كلیت معنا شود. زیرا زندگی انسان‌ها از لحظات خوب و نیكی دیگران تهی نمی‌شود. اما شرّ نمی‌تواند به گونه‌ای متكثر و جزیی فهمیده شود. زیرا شرَ ویرانگر است و آن‌چه كه ویران می‌شود، خود را در قالب كلیتی بازمی‌شناسد كه امر جزیی از ویران كردن آن عاجز است. به همین دلیل است كه نهایت شرّ در چنین شرایطی قتل است. قتل (مرگ) ویرانی مطلق انسان است. <br />شیطان كلیتی است كه به عنوان سرچشمه‌ی شرَ باقی می‌ماند تا توجیه‌گر ناكامی و ویرانی زندگی انسان باشد. اما مرگِ خدا پایان كار نیست. حضور شیطان (شرّ كلی) به برساختن كلیت خیر و سرچشمه‌ی تازه‌ی حقیقت می‌انجامد: «من». زیرا «من» (یا در شكل جمعی‌اش «ما») تنها نیروی مطلقا غیرویرانگر است. <br />حضور شیطان حضوری نمادین و كنایی است. او در قالب دشمن یا هر كسی جز «من» متبلور می‌شود. به این ترتیب هر فرد یا گروهی خود به معیار و مرجع حقیقت بدل می‌شود و علاوه بر معیار مشترك، هر گونه زبان مشترك برای بیان حقیقت از میان می‌رود. از میان رفتنی كه در ظاهر پنهان می‌ماند. برای مثال شاید «دین» همچنان مقوله‌ای مهم به شمار رود، اما در شرایطی كه «همه چیز قابل توجیه است»، دین دیگر نمی‌تواند زبانی مشترك برای بیان حقیقت باشد. <br />یكی شدن «من» با حقیقت، خالص و ناب نیست. بلكه سرشار از تنش و سرخوردگی مداوم است. زیرا هرچند كه «من» مرجع و معیار حقیقت است، اما در عین حال كسی او را به عنوان مرجع و معیار به رسمیت نمی‌شناسد و او خود نیز گرفتار شك می‌شود. نام چنین وضعیتی را، نظام اتمیستی حقیقت می‌گذارم. نظامی كه در فقدان معیار حقیقت و زبانی مشترك برای به بیان درآمدن آن شكل می‌گیرد. نظامی كه حقیقت در آن معنایی كاربردی به خود می‌گیرد تا بتواند هر كنشی را توجیه كند و تنها مبنای آن زبان‌بازی، مظلوم‌نمایی، فلاكت‌باوری، مسئولیت‌ناپذیری، توهم توطئه و نوعی خشونت نمادین است. در نظام اتمیستی حقیقت، طنز و نقد خصلت تاملی و بازتابی خود را از دست می‌دهند.<br /> شاید شما نیز احساس كرده باشید كه فحاشی در زندگی روزمره‌ی ما، از محلِ كار گرفته تا اماكن عمومی، تا جمع صمیمانه و عاشقانه‌ی خانواده (البته به تعبیر رادیو- تلویزیونی)، جایگاهی منحصر به فرد را به خود اختصاص داده است. ما با شكل خاصی از فحاشی مواجه‌یم كه نه صرفا اعتراضی به شرایط پیرامونی نامناسب و رخدادهای روزمره (مانند بدی آب و هوا یا گیرافتادن در ترافیك سنگین)، و نه صرفا تلاشی در جهت تحقیر و تخریب جایگاه اجتماعی و انسانی دیگران، بلكه چیزی فراتر از آن است. گویی بسیاری چیزها، جز در قالب واژگان ركیك و عبارات ناسزاآمیز به بیان درنمی‌آیند. در نظام اتمیستی حقیقت، امید كمی وجود دارد كه دیگران حقیقتی را در سخنان یكدیگر بیابند و تصدیق كنند. خصوصا زمانی كه در موضع مخالف یكدیگر قرار دارند. زمانی كه این ناامیدی پررنگ می‌شود، فحاشی به مثابه نظامی برای بیان حقیقت شكل می‌گیرد. حقیقتی كه منحصر به «من» است، آن‌قدر بزرگ و غیرقابل درك است كه تنها به یاری واژگان ركیك و عبارات توهین‌آمیز به بیان در می‌آید. این نوع فحاشی می‌تواند مفاهیم بزرگ و دال‌های سرگشته را موضوع خود قرار می‌دهد. خصوصا زمانی كه می‌خواهد تصدیق دیگران را با خود همراه كند. مفاهیمی هم‌چون «آن‌ها»، دولت و ... .<br /> دو جایگزین برای فراتر رفتن از نظام اتومیستی حقیقت وجود دارد. جایگزین نخست، نظام پراگماتیستی حقیقت است. نظامی كه بر پایه‌ی این ایده‌ی اساسی شكل گرفته است: «هر فرد بالغ عقاید موجهی برای خود دارد». حال این افراد بالغ كه با مسائل عملی مشتركی مواجه‌اند، می‌باید در كنار احترام گذاردن به نقطه‌نظرات یكدیگر، درباره‌ی مسائل عملی فرا رو گفتگو كنند و به نتایج و تصمیمات مشتركی برسند. هرچند نظام پراگماتیستی حقیقت، مدارا، سهل‌گیری، و احترام متقابل را در جامعه بارور می‌كند، اما نسبی‌گرایی‌یی كه در دل خود دارد، مخاطراتی به همراه می‌آورد. این ایده كه «هر فرد بالغ عقاید موجهی برای خود دارد»، در عین حال از عقاید افراد صرف نظر می‌كند و تلویحا آن‌ها را غیرقابل بحث و به شكل محترمانه‌تر مربوط به حوزه‌ی خصوصی می‌داند. این دیدگاه مبتنی بر این باور خوش‌بینانه است كه همواره منافع مشتركی در حل مسائل عملی وجود دارد. نظام پراگماتیستی، برای وضعیت تخاصم كه در آن منافع مشترك رنگ می‌بازند، هیچ راه حلی پیش رو نمی‌گذارد و این پتانسیل را دارد كه به توجیه كاربرد خشونت در حل مسائل بیانجامد. نظام جایگزین دیگر، نظام هرمنوتیكی حقیقت است: «ممكن است در سخنان هركس حقیقتی وجود داشته باشد.» مرزی كه در این نظام میان حقیقت و ناحقیقت وجود دارد، فضایی برای گفتگوی انتقادی فراهم می‌آورد. نظام هرمنوتیكی حقیقت، عرصه‌ای برای جستجوی همگانيِ حقیقت و خوشبختی است. در این نظام طنز و نقد خصلت بازتابی خود را بازمی‌یابند و مدارا بارور می‌گردد. ادبیات و به طور خاص رمان، نقش ویژه‌ای در شكل‌گیری نظام هرمنوتیكی حقیقت دارند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4157772777499752480?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-59648634245011320192007-12-28T12:02:00.000+03:302007-12-28T12:29:09.967+03:30دنيای ديدنی، بدان شكل كه ما آن را می‌شناسيم تنها دنيای موجود نيست. بلكه نه چندان دور از آن، قابل مقايسه با آن -ولی در سطحی مخصوص به خود- دنيای ديگری وجود دارد كه انسان از درون آن خويشتن را بيان می‌كند.<br />(ورنر هافتمان)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5964863424501132019?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-72529997986146667202007-12-20T11:16:00.000+03:302007-12-20T11:21:40.030+03:30<div dir="ltr" align="left"><br />There are various philosophical theories about truth such as correspondence theory, coherence theory, consensus theory, and pragmatist theory. But none of them is directly the objective of this essay.<br /><br /> Truth also owns a general and common sensual meaning that can help us regard it as a cultural phenomenon, not just as a philosophical or theological concept. In this meaning, truth is a hidden reality which is covered by unreality or omission. A reality uttering it is effective and emancipating. Every society has a specific system of truth. In the pre-modern societies, truth has a collective and transcendental resource, and it is explicit formerly. In these societies, there is no serious tension about truth in everyday life. But in the modern societies as well as metropolises, the collective and transcendental resource is not strong enough to predefine truth and its criteria. This situation makes distinctive contribution to shape a new system of truth. This new system could emerge in the guise of atomistic, pragmatist, or hermeneutic system. Whereas in atomistic system of truth, everyone becomes the resource of truth and the common language of truth fades and everything is justifiable, Pragmatist system of truth is constructed on a basic idea: “every major individual has acceptable believes and notions for him/herself.” Thus the major individuals should respect to each other’s views and decide over their common practical problems. Unlike pragmatist system, hermeneutic system is based on this idea that “everyone’s notions could include some of truth.” Owing to recognizing both truth and untruth, hermeneutic system benefits from more potentiality to be employed for critical assessment.<br /><br /> Here, I am to show how Iranian state TV serials, because of lack of characterization and polyphony, reinforce the atomistic system of truth. In Iran, for the reason that nightlife is absent, TV serials have a considerable influence on pop culture. In these serials, men and women are represented in the simplest form without any complexity and details. Their body is reduced to their face and their character is reduced to socio-religious types. They do not have any particular voice and any specific point of view. On the contrary of the real situation of Iranian modern society, truth and its criteria have a transcendental resource in these serials. This paradox and its results are the major objects of this essay.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7252999798614666720?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-26395035224378503532007-11-27T10:06:00.000+03:302007-12-10T18:40:19.936+03:30مرد زباله گرد<br />در ميان زباله‌ها<br />شی‌ئی بديع يافت:<br />خود را<br /><br />گام‌های گربه‌ای كه لنگ بود<br />طنين نخوت شيطان بود<br />در عصر دم كرده‌ی زمستانی<br /><br />ديوارها<br />تنم را می‌فشرد<br />زمين<br />سرم را با جذْبه‌ای اثيری به سوی خود می‌كشيد...<br />زمانی كه خواب و بيداری به هم می‌پيچند<br />زمانی كه كه يكی در قلمرو ديگری پای می‌نهد<br />زندگی فرو می‌ريزد<br />سبك و وهم‌آلود<br />با سرعت عابری گريزپا<br />آخرين منشور برفی كه بر زمين می‌نشيند<br />و بی‌ناله‌ای ذوب می‌شود<br /><br />اجبار تكرار فصل‌ها<br />زخم‌های طبيعت را فاش می‌كند<br />در اين اتاق<br />فصلی نيست<br />منظومه‌ی بزرگ همزادان من<br />تا گزينشی مرگ‌بار<br />در مدارهايی متقاطع می‌چرخند<br />آيا تا به حال تصور كرده‌ايد<br />دست‌های عابری ناشناس را بگيريد<br />به چشم‌هايش نگاه كنيد<br />دوستش بداريد<br />و بی‌كلامی تركش كنيد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-2639503522437850353?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-19999898772941811932007-11-11T14:41:00.000+03:302007-11-11T18:36:27.987+03:30«<a href="http://bamdadsoft.com/personal/dancers.pdf">رقصندگانی در دانشگاه</a>» تاملی در باب بی‌معنايی در دانشگاه‌های ايران است و «<a href="http://bamdadsoft.com/personal/aboutfarbehshodanerfan.pdf">درباره‌ی فربه شدن عرفان</a>» حاصل نوعی تداعی آزاد در متن و فضای سخنرانی يوسف اباذری در انجمن حكمت و فلسفه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1999989877294181193?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-14641310821242861952007-10-29T17:41:00.000+03:302007-10-30T15:27:31.107+03:30«انقلاب» در نظر ماركس بیش از آن كه حاصل خوشبینی یا خطایی استراتژیك باشد، نتیجه‌ی منطقی نگرش نقادانه‌ی اوست. زیرا «چنین نگرشی فقط برطرف كردن برخی معایب جامعه را هدف قرار نمی‌دهد. برای چنین نگرشی، این معایب كاملا ارتباطی ضروری با تمام سازمان بنای اجتماعی دارد.» (نظریه‌ی سنتی و نظریه‌ی انتقادی، هوركهایمر) تنها پدیده‌ای كه می‌تواند شكاف میان وضعیت عمیقا ناآزاد و ناعادلانه‌ی موجود با وضعیتی رهایی بخش را پر كند، انقلاب است. به این ترتیب نقد ماركسی، از آن‌جا كه به وساطت خود با وضعیت موجود آگاه است، وضعیتی را آرمان خود قرار می‌دهد كه در آن به امری ناممكن یا بلاموضوع بدل می‌شود. «انقلاب» همان راه مواجه شدن با «تمام سازمان بنای اجتماعی» است. این نگرش هرچند بر این باور است كه وضعیت آتی از دل وضعیت موجود بیرون می‌آید، اما در عین حال آن را به كلی از عناصر نامطلوب وضعیت موجود تهی می‌كند و امكان دگردیسی اشكال نابرابری و ناآزادی را نادیده می‌گیرد. برای هگل و ماركس، دیالكتیك مختص وضعیتی استثنایی بود كه پیش از آن موضوعیتی نداشت و پس از آن رفع می‌شد. البته قرائت‌های ساختارگرا و پساساختاگرا از ماركس این تلقی را نفی می‌كنند. از نظر آلتوسر، ماركس پیر تصور این‌همانی سوژه و ابژه یا همان خروج از وضعیت استثنایی را رها كرده بود و به همین دلیل، آلتوسر دیالكتیك را به عنوان پس‌ماندی از فلسفه‌ی هگل كنار گذارد. در مكتب فرانكفورت نیز به تدریج نوعی بدبینی نسبت به تلقی هگلی از دیالكتیك شكل گرفت. آدورنو با ساختن مفهوم «دیالكتیك منفی» سعی داشت بدون كنار گذاشتن دیالكتیك و بر مبنای آن، راهی برای گذر از تصور این‌همانی (در پایان) بیابد. چشم‌انداز آلتوسر و آدورنو هر دو ناامیدانه‌اند. هرچند آن‌ها دریچه‌هایی كوچك به سوی رهایی گشودند: دانش رهایی بخش (غیر ایدئولوژیك) و هنر. اما این دریچه‌ها بیرون از تئوری كلی آن‌ها قرار گرفته‌اند. به عنوان وصله‌هایی ناجور و نامتناسب. <br />میلان كوندرا در رمان «بار هستی» هوشمندانه آرمان چپ را «كیچ راه‌پیمایی بزرگ» می‌نامد. افسون راهپیمایی بزرگی كه بنای اجتماعی فعلی را ویران و بنای اجتماعی نوین را برخواهد ساخت. این «كیچ»ی است كه بسیاری از چپ‌ها بدان دلبسته‌اند و در انتظار آن آرام یا پریشانند. كوندرا در همان رمان، راهپیمایی اعتراضی كوچكی را توصیف می‌كند كه جلوه‌ای از راهپیمایی بزرگ است. راهپیمایی‌یی سرشار از تناقض‌ها و موقعیت‌های آمیخته با كمدی و تراژدی. به عقیده‌ی من می‌توان با نگرشی دیالكتیكی، البته متفاوت از آدورنو، ضرورت انقلاب یا رویای آن را كم‌رنگ كرد و نشان داد كه اتفاقا بهترین راه مواجه با «تمام سازمان بنای اجتماعی» همین «برطرف كردن برخی معایب جامعه» است. تا نقدی كه از دل وضع موجود برخواسته، در آن باقی بماند. «دیالكتیك» یكی از مهم‌ترین دست‌آوردهای ایدئالیسم آلمانی است. امیدوارم در جایی دیگر و به بهانه‌ی نقد پساساختارگرایی و تلقی پساساختارگرایانه از تاریخ، ایده‌ی شخصی‌ام را درباره‌ی دیالكتیك توضیح دهم. پیش از آن نوشتن مقدمه‌ای با عنوان «از تجربه‌ی زیسته به تجربه» با استناد به آراء والتر بنیامین ضروری است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1464131082124286195?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-2528954787645217592007-10-28T11:58:00.000+03:302007-10-30T14:20:08.081+03:30- همان‌قدر كه جراحی پلاستيك اشتياقی برای تبديل تن به چيزی ديگر است، حجاب اشتياقی برای تبديل تن به هيچ‌چيز است.<br />- تن مرده پنهان می‌شود زيرا ابژه‌ی نخواستن است. تن زنده پنهان می‌ماند زيرا ابژه‌ی خواستن است.<br />- چادر بعدی زيبايی‌شناسانه می‌يابد. وقت‌هايی كه باد می‌آيد.<br />- كودكی كه مادرش چادر به سر دارد، او را به سختی در ميان زنان ديگر پيدا می‌كند. هرچه حجاب مادر پوشيده‌تر باشد، احتمال گم‌شدن كودك بيشتر است.<br />- نهايت عريانی رخ می‌دهد اما نهايت پوشيدگی رخ نمی‌دهد. مگر برای انسان مرده.<br />- پشت حجاب چه چيزی می‌تواند باشد؟ هر چيزی. يا هر كسی.<br />- بينايی انتزاعی‌ترين حس است. گناه پيش از به وقوع پيوستن، بارها در ذهن رخ داده است. گناه يك اثر آبستره است.<br />- هرچقدر جسمی تيره‌تر باشد، نور كم‌تری را به چشم بازمی‌گرداند. بهترين حجاب، تيره‌ترين حجاب است.<br />- پارچه حفاظی پولادين است. برای پاكدامنی.<br />- يك دست يا سر جدا افتاده يا يك سلول تنها، ابژه‌ی خواستن هيچ‌كس نيست.<br />- حجاب تنها بر كيفيت اثر نمی‌گذارد بلكه كميت را نيز دستخوش تغيير می‌كند: تكثير تن.<br />- «تن رسانه‌ای» به تن واقعی برتری دارد. دوربين لكه‌ها را پاك می‌كند و تن رفو شده را در قالب يك كليت به دست می‌دهد.<br />- نهايت عريانی نبايد رخ دهد. زيرا كليت را متلاشی می‌كند.<br />- تن به يك ايده تبديل می‌شود.<br />- ايده‌ای كه به دست نمی‌آيد، تسليم نمی‌شود، پاسخ نمی‌دهد، ايمان را پديد می‌آورد.<br />- ايمان به تن. ايمانی كه مدام شديدتر می‌شود. اما همچنان ايده به دست نمی‌آيد، تسليم نمی‌شود، پاسخ نمی‌دهد.<br />- تداوم سرخوردگی به عرفان ميانجامد: جستجوی تن در هر شرايطی.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-252895478764521759?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.com