tag:blogger.com,1999:blog-79927192204685790672012-02-16T17:05:59.118+03:30Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comBlogger75125tag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-75019809540738800082011-12-20T21:54:00.001+03:302011-12-20T21:55:22.247+03:30جهان<br />در کثرتی شگرف بود<br />جز این پنج چراغ<br />که با هم<br />روشن می‌شدند<br />و با هم<br />خاموش می‌شدند<br />ما<br />وحدت آن‌ها را ستودیم<br />هرچند<br />یک کلید بیشتر نبود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7501980954073880008?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-19832339504616371992011-12-09T22:17:00.001+03:302011-12-10T00:26:11.436+03:30موسیقی غبار بود<br />روز ادامه داشت<br />نفس‌ها<br />آرام و آرام‌تر می‌شدند<br />زمینِ سست<br />قدم‌ها را قاب می‌گرفت<br /><br />باران مارش می‌نوازد<br />بخار سوپ عینکم را می‌پوشاند<br />براستی چیزی برای گفتن نیست<br />زبان<br />جنگلی فرورفته در مه؛<br />اکثر میزها خالی‌اند<br />امروز<br />سالگرد ...<br />سال مرگ ...<br />روز جهانی ...<br />هیچ یک نیست<br />فقط روز است<br />آیا کسی<br />«تاریخ روز» را خواهد نوشت؟<br /><br />در باز و بسته می‌شود<br />اثری از ورود کسی نیست<br />هیچ سوپی<br />چنین وهم‌آلود نبوده است<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1983233950461637199?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-44770217549713499002011-11-30T17:58:00.001+03:302011-12-07T12:34:30.329+03:30<span style="font-family: tahoma,sans-serif;">ابرها خبیثند<br />همان</span><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">​</span><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">ها دخترش را کشتند<br />سر صبح<br />بربری و پنیر تبریز خریدند<br />دو نخ سیما<br />تا ظهر چاله را کنده بودند<br />ابرها<br />سرسره​ی مرگ را<br />با ظرافتی نایاب<br />از برگ​های له شده و</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">شاش شفاف<br />بنا کردند<br /><br />صدای ویولونسل​ها بلندتر می​شود<br />کدام احمقی لابه​لای کنسرت چیز می​نویسد؟<br /><br />دخترش بلرسوتی آبی پوشیده بود<br />مثل روزهای بارانی دیگر</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">سرخوش بود<br />چند لحظه کفش​ها را نگاه کرد</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">چشم غره​های مادر را به جان خرید</span><br /><span style="font-family: tahoma,sans-serif;">و بعد<br />جیغ و سوت و کف</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4477021754971349900?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-88161981844130602462011-11-09T21:03:00.002+03:302011-11-09T21:05:11.329+03:30آپارتمان ساکت بود<br />آپارتمان کناری؛<br />سال‌ها همینجا بود<br />و حتی<br />دیواری مشترک داشتیم<br />به اندازه‌ی نبودن<br />ساکت بود<br />همیشه<br />نوری صورتی<br />از زیر درش به راهرو می‌تابید<br />روز یا شب<br />فرقی نمی‌کرد<br />نور صورتی<br />یکنواخت<br />از آن شکاف بیرون می‌ریخت<br /><br />هفت روز است که باران می‌بارد<br />یکنواخت<br />از روز تا شب تا روز<br />امروز صبح<br />نور صورتی تغییراتی کرده بود<br />همچنان که صورتی بود<br />رنگی تنانه یافت<br />آیا آنجا<br />کسی بود؟<br />سایه‌ها<br />جنبش دو تن را تصدیق کردند<br />هر دو عریان<br />روز قبل<br />از شکاف<br />جز نور<br />بوی خاک بیرون ریخت<br />شب قبل<br />بوی گِل<br />آپارتمان کناری<br />اینک به اندازه‌ی بودن<br />پر جنب و جوش بود<br />و مرموز<br /><br /><br />صدایی مهیب!<br />چیزی به پایین سقوط کرد<br />از آپارتمان کناری<br />سال‌ها همین‌جا بود<br />و حتی<br />دیواری مشترک داشتیم<br />همسایه‌ی ما<br />خدا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8816198184413060246?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-52377180643962262392011-10-18T19:48:00.002+03:302011-10-18T19:48:41.422+03:30امشب<br />کتابخانه را خالی می​کنم<br />کمدها را<br />جیب​هایم را<br />کیف کوچکم را<br />دست​هایم را<br />می​خواهم در این خالی محض<br />قدم بزنی<br />بنشینی<br />صدا کنی<br />آن روز که آسمان<br />پوشیده از ابرهای سیاه بود<br />نبارید<br />چیزی آغاز نشد<br />تو در این خالی<br />آسمان آن روزی<br />آغازی سهمگین<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5237718064396226239?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-44615123844476522522011-10-04T22:45:00.001+03:302011-10-18T22:42:12.785+03:30کوچه پس کوچه؛<br />خیابان پس خیابان؛<br />کرم‌های شبتاب<br />با پاهای فلزی<br />یکی در میان<br />سفید<br />زرد<br />سفید<br />زرد<br /><br /> <br />داش آکل<br />تاکسی‌ای را می‌راند که در آن<br />بی‌سیم<br />صدای فرشته‌ای می‌پیچید<br />فرشته<br />با صدها مرد سخن می‌گفت<br />آه که چه شاد سخن می‌گفت<br />آه که ای کاش<br />تنها با او سخن می‌گفت<br />و با او<br />بیشتر سخن می‌گفت<br />داش آکل<br />کبوتر می‌پراند<br />کبوتر می‌نشاند<br />آشیانه‌های رقیب را زیر نظر می‌گرفت<br />و تاکسی می‌راند<br /><br />دیشب<br />بارها از کابوسی هولناک بیدار شد<br />هر کابوس<br />دالانی دراز بود<br />در آسمان<br />کبوترهای طوق دار پر می‌زدند<br />هوا<br />بوی تریاک می‌داد<br />آه که چقدر خون به شیشه می‌پاشید...<br /><br />صبح<br />وقتی کفش را به جوراب پوشاند<br />وقتی در آن صندلی<br />که هم‌ورزن تنش بود<br />جاخوش کرد<br />وقتی بی سیم صدا کرد<br />صدا<br />صدایی غریبه بود<br />آن روز<br />جهان غریبه شد<br />فردا<br />غریبه تر<br />و فردا<br />جهان بی‌فرشته<br />تبعیدگاهی تحمل ناپذیر شد<br /><br />داش آکل<br />تا آن روز به مرکز نرفته بود<br />به آن عرش کبریایی<br />به جایی که فرشته<br />از آن‌جا با مردها سخن می‌گفت<br />آه که چه آهی می‌کشید پله برقی<br />آه که مرکز<br />چقدر شبیه بوی عرق بود<br />و آن زن بی‌حوصله<br />که از پشت خوش اندام می‌نمود<br />از رو<br />آبله گون بود<br />فرشته<br />رفته بود<br /><br />دست‌هایش<br />از آرنج به پایین<br />پاهایش<br />از زانو به پایین<br />درد می‌کردند<br />او<br />کوچه پس کوچه<br />خیابان پس خیابان<br />می‌راند<br />در هیچ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4461512384447652252?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-67582289289549051112011-09-12T23:16:00.001+04:302011-09-12T23:17:01.128+04:30چرا این عکس قاب نشد؟<br />لابه‌لای کاغذهای هرز<br />تا شد<br />فراموش شد<br />از عکس‌های دیگر<br />چیزی کم نداشت<br />حال و هوایش<br />شبیه این یکی بود<br />رنگ‌هایش<br />شبیه آن یکی<br />نه بهتر بود از دیگران<br />نه بدتر<br />قاب‌ها<br />تمام شد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6758228928954905111?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-16147384919115012352011-09-01T00:51:00.000+04:302011-09-01T00:51:52.358+04:30آن دو<br />عاشقانه راه می رفتند<br />دست‌هایشان عرق کرده بود<br />دست‌هایی که باد پاییزی<br />با برگ‌های زرد در هم تنیده<br />اشتباه گرفته بود<br /><br />باجه‌ی زرد رنگ<br />تلفن را محاط کرده بود<br />آن دو<br />به باجه رسیدند<br />مرد<br /> در چشم به هم زدنی<br />سر زن را به باجه کوبید<br />دوید و دور شد<br />گریخت<br /><br />تصویر سیاه شد<br />تیتراژ آغازین<br />با موزیکی شبیه، آغاز شد<br />چند لحظه بعد<br />دی وی دی گیر کرد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1614738491911501235?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-76566176708364034902011-08-23T00:33:00.001+04:302011-08-25T12:05:15.588+04:30دو یاقوت بنفش<br />روی میز نشسته‌اند<br />ساکت و صبور<br />نور را رنگ می‌کنند<br />یاقوت‌ها<br />در نزدیکی گوش‌هایش<br />معلق می‌شوند<br />هر گوش ساعتی است<br />و هر یاقوت<br />پاندولی<br />زمان را همین پاندول‌ها<br />به آشوب کشیده‌اند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7656617670836403490?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-89313333194674692842011-08-12T22:29:00.002+04:302011-08-12T22:30:56.349+04:30<div style="text-align: left;">به بیژن جلالی </div>هیچکس نمی‌داند<br />که روز<br />جهان را<br />دوبرابر می‌کند<br /><br /><span style="font-size: x-small;">نام شعر «سایه» است</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8931333319467469284?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-83200340754615371362011-07-31T10:08:00.002+04:302011-07-31T10:08:24.568+04:30فندکش در جیبم است<br />پلک​هایش در خیالم<br />روی سن نشسته​اند<br />سقف سن نورانی ست<br />صدای اغراق​آمیز<br />حمله می​کند <br />خیالم پاره می​شود<br />حالا اینجا<br />نورانی​تر است<br />و مردم<br />می​گریزند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8320034075461537136?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-20651964637335572962011-07-28T01:24:00.001+04:302011-07-31T10:27:26.111+04:30<div style="text-align: justify;">اعتراف‌نویسی سنتی است برآمده از مفهوم مسیحی اعتراف. گناه آغازین از آنجا که دست‌های بشر مسیحی را به کثافتی پاک‌ناشدنی آغشته، کثافتی که نمی‌توان پنهانش کرد، او را برای اعتراف به کثافات ضمیمه‌ی بعدی نیز محیا می‌کند. هرچند آنچه امروز به عنوان «اعترافات» می‌شناسیم، و احتمالا اکنون بیشتر در جایگاه نوعی ادبی خوانده می‌شود، محدود به آشکار ساختن کثافات نفس نیست. بلکه بیانی است برای خود نفس.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مدتی است استعاره‌ای غریب در ذهن دارم: اگر فردی تمامی آنچه را به یاد می‌آورد، اندیشیده است و احساس کرده است، از کودکی تا لحظه‌ی آغاز نوشتن، بنگارد، او در لحظه‌ی پایان نوشتن، چه چیزی بیشتر برای خود است از آن چیزی که نگاشته؟ آیا با متن برابر می‌شود؟ پاسخ من این است: او منهای متنی که نگاشته، توانش خلق و تداوم و تجربه است و آن چه از او در این تفریق به جا می‌ماند، حاصل برداشتن بار گذشته نیست. به ‌عکس، حاصل رها شدن از «آنیت» است.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; «اعترافات» چنین است و در همان حال، گشودگی به دیگران نیز هست. دعوتی برای عموم به خواندن نفس من. دعوتی که شاید به تحقیر و قضاوت و آلوده شدن دست عموم به کثافتی دیگر بیانجامد. از این رو شجاعتی می‌خواهد که تنها در نزدیکی به مرگ، زمانی که هر ترسی در برابر آن ترس بنیادین رنگ می‌بازد، میسر می‌شود. من اکنون جوانی بیست و هفت ساله‌ام و سراغ گرفتن از آن شجاعت در خود، تنها جوانی‌یی دیگر است. با این حال، اعترافات، با کلیشه‌ی «تا جایی که می‌شود»، از این لحظه آغاز می‌شود. سعی می‌کنم از ساختن و برساختن و بزک‌گری به دور باشد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-2065196463733557296?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-80741728461940658102011-06-28T20:46:00.000+04:302011-06-28T20:46:23.836+04:30همه‌ی شادیمان<br />در یک لحظه غم می‌شود<br />غبار<br />دوباره از بغداد آمده است<br />و غم<br />ذراتش را به ما جذب می‌کند<br />چند ساعت که بگذرد<br />بچه‌ای پشتمان خواهد نوشت:<br />«لطفا مرا بشویید!»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-8074172846194065810?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-69732828552760951142011-06-25T23:53:00.003+04:302011-06-26T23:05:37.938+04:30نور ماشین<br />جاده را روشن کرد<br />و پیرمردی را<br />که در امتداد جاده راه می‌رفت<br /><br />در شهر<br />شب پر از پشت بام بود<br />صدای کولرها<br />ناله‌های گریخته از درز پنجره‌ها<br />زیر نور ماشین<br />برق می‌زدند<br /><br />در خانه<br />اشباح میهمانی به پا کرده بودند<br />گیلاس‌های خالی<br />خالی و<br />خالی و<br />خالی‌تر می‌شدند<br /><br />پرده‌ها را کنار زدیم<br />شب به خانه آمد<br />گیلاس‌های خالی<br />پر شدند<br />گیلاس‌های پر<br />خالی شدند<br />پشت بام‌ها<br />از چشم‌هایمان لیز می‌خوردند<br />زمین<br />می‌چرخید<br />ما<br />به یکدیگر<br />پناه بردیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6973282855276095114?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-13362338376281751992011-06-09T00:37:00.002+04:302011-06-09T00:39:51.792+04:30<div style="text-align: justify;">فیلم‌های مسعود کیمیایی تکرار قصه‌ی قیصر و تیزی نیست، تکرار مضمون رستگاری است. آدم‌های او جز بلا و زخم سهمی از زندگی ندارند. نه رویایی، نه آینده‌ای و نه سودایی. آن‌ها نه زبانی دارند و نه دستی در بازی منفعت. تنها در پی پایانی خوش‌اند. مانند جام شرابی که برای خود خون است و در فکر سکرآوری آخرین قطره‌اش، تمام می‌شود. آدم‌های او آدم‌های جامانده‌اند. جامانده از ایدئولوژی و جامانده از زد و بند زندگی روزمره. رستگاری برای آنان، تنها در بازی مرام و رفاقت تحقق یافتنی است.</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; مسعود کیمیایی در «محاکمه در خیابان» دریافت که رستگاری دیگر در همهمه‌ی خیابان و پیچیدگی ابر‌شهر گم شده است. و حالا در «جرم»، ناگزیر از تعریف دوباره‌ی قصه‌ی رستگاری، در زمانی «سپری شده» است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1336233837628175199?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-5971389691235073412011-05-17T19:56:00.003+04:302011-05-17T21:06:04.919+04:30گلی که بوی کوچه می‌داد<br />خود به خود افتاد<br />بی قیچی<br />بی تیغ<br />بی دست<br />عابران<br />هراسان<br />از چند متری‌اش می‌گذشتند<br />کوچه در دهشت فرو رفت<br />در شب<br />در روز<br />گلی که بو ی کوچه می‌داد<br />چشمهایش ورم کرده بود<br />دهانش کف کرده بود<br />کسی جرئت نداشت<br />چشم‌هایش را ببندد<br />دهانش را پاک کند<br />چند روز بعد<br />گل نبود<br />برخی او را قدیس نامیدند<br />برخی شیاد<br />برخی توهم برخی<br />ما می‌دانستیم آن روز<br />بزی مرموز<br />گلی را که بوی کوچه می‌داد <br />خورده بود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-597138969123507341?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-35781284294634227102011-04-15T19:45:00.006+04:302011-04-15T20:09:53.554+04:30<div dir="rtl" style="text-align: justify;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.cinemaema.com/parameters/cinemaema/images/cache/d39084bf8210ff5426c97fe6771f72c0.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://www.cinemaema.com/parameters/cinemaema/images/cache/d39084bf8210ff5426c97fe6771f72c0.jpg" /></a></div>پیشتر متنی <a href="http://www.matnha.com/2009/11/blog-post_15.html">درباره‌ی «درباره‌ی الی»</a> فیلم پیشین اصغر فرهادی نوشته بودم. متن زیر همان متن است و تنها بخش‌هایی که زیر آن‌ها خط کشیده شده است، با نام و اشاراتی از داستان «جدایی نادر از سیمین» جایگزین شده است. اینکه نوشته‌ای درباره‌ی «درباره‌ی الی» کاملا در مورد «جدایی نادر از سیمین» نیز صدق می‌کند، خود دلیلی است بر وجود مضامین و دغدغه‌های پایدار در ذهن کارگردان این دو فیلم.<br /><br />ایده‌ی نخست: در <u>جدایی نادر از سیمین</u> اتفاقی مهم رخ می‌دهد. اتفاقی که بیش از هر چیز این فیلم را به روانکاوی شبیه کرده است: تغییر شکل فاجعه به تراژدی. ریتم تند و پر استرس آغاز فیلم تا لحظه‌ی <u>سقط جنین راضیه</u> ادامه می‌یابد. <u>سقط جنین راضیه</u> همان «فاجعه» است. فاجعه اتفاقی است که فاقد هم‌بافت است. اگر یک شب که به خانه باز می‌گردید در چاله‌ی عمیقی که شهرداری ظهر همان روز زحمت ایجاد آن را کشیده است سقوط کنید و کشته شوید، یک «فاجعه» رخ داده است. در لحظات پس از فاجعه همه (شخصیت‌ها و تماشاگران) در شوک و تعلیق به سر می‌برند و رخ دادنش در <u>کشاکش جدایی نادر از سیمین</u> به آن طنینی روان‌کاوانه-الاهیاتی می‌بخشد. تا اینجا <u>جدایی نادر از سیمین</u> یک ملودرام خوش‌ساخت است که لحظه‌ی ملودراماتیک آن، جایی که تصادف حکم می‌راند، <u>سقط جنین راضیه</u> است. اما در دیالوگ‌هایی که پس از فاجعه بین شخصیت‌ها در می‌گیرد، به مرور فاجعه هم‌بافت خود را می‌باید. به تدریج همه در فاجعه سهیم می‌شوند. گویی از ابتدا هر آن‌چه رخ داده است در مسیر فاجعه بوده است. همه چیز به نشانه بدل می‌شود و بازی یافتن دلالت‌ها آغاز می‌گردد. فاجعه رنگ می‌بازد و تراژدی رنگ می‌گیرد. در تراژدی دیگر منطقی درون‌بود و نه صرفا تصادف حادثه‌ی تراژیک (<u>سقط جنین راضیه</u>) را رقم زده است. «رستم و سهراب» به عنوان یک تراژدی کلاسیک از ابتدا یک تراژدی است. اما در <u>جدایی نادر از سیمین</u>، تراژدی مامایی و سپس متولد می‌شود. روانکاوی نیز اینگونه است. روانکاو کسی است که می‌کوشد هم‌بافت فاجعه (برای مثال فلج هیستریک) را بیابد و درون‌بودگی آن را آشکار کند. او عامل ناشناخته را از رحم فرد بیرون می‌کشد و مقابل چشمانش قرار می‌دهد. اگر از من بپرسند روانکاوی در چه نقطه‌ای انتقادی است، خواهم گفت: دقیقا در همین نقطه.<br />ایده‌ی دوم: <u>جدایی نادر از سیمین</u> فیلمی درباره‌ی حقیقت است. واقعیت همواره حاضر، محتمل، و در عین حال نامرئی است. ما همواره روی زمین زندگی می‌کنیم اما تنها زلزله است که وجود داشتن و اهمیت زمین را به ما تفهیم می‌کند. <u>سقط جنین راضیه</u> واقعیتی است که نمایش (show) (روابط میان شخصیت‌ها) را شکاف می‌دهد و حقیقت همین شکافی است که واقعیت در نمایش ایجاد کرده است. <u>جدایی نادر از سیمین</u>، درباره‌ی این شکاف است و «<u>جدایی</u>» اسم رمز آن.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-3578128429463422710?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-16728619383650444792011-04-09T19:59:00.004+04:302011-04-09T20:07:51.912+04:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://payamad.ir/blog/mud.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://payamad.ir/blog/mud.jpg" /></a></div>باد آمد<br />خاک برخاست<br />آب ریخت<br />ما<br />زیر گل<br />مدفون شدیم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-1672861938365044479?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-60530094422102809582011-04-06T23:05:00.000+04:302011-04-06T23:05:07.864+04:30صبح که بیدار شود<br />او از راه رسیده<br />کیفش را گوشه‌ی اتاق گذاشته<br />دوش گرفته<br />و گونه‌اش را به گونه‌اش چسبانده<br /><br />او برای مسافرش<br />تخم مرغ‌ها را می‌شکند<br />و بزمشان<br />آغاز می‌شود<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6053009442210280958?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-67074164629674504452011-03-30T08:55:00.005+04:302011-03-30T08:55:48.046+04:30او مزرعه‌ی سیب زمینی می‌خواست<br />با سرخ‌کنی بزرگ<br />و چاهِ روغن زیتون<br />جایی که کوه‌ها احاطه‌اش کنند<br />و ابرها<br />گرمش کنند<br />او میخانه‌ای می‌خواست بالای بلندترین کوه<br />جایی که می و ابر به هم می‌آمیخت<br />و شهری وهم‌آلود پشت کوه<br />که کودکیش<br />زنان اغواگر<br />و شب<br />در آن می‌زیستند<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-6707416462967450445?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-45168977645312484802011-03-20T14:39:00.003+03:302011-03-30T00:25:30.422+04:30شوالیه<br />با اسب و سپر و نیزه<br />در شهر رمیده بود<br />فریادکشان<br />به شیشه‌ی ماشین‌ها می‌کوبید<br />به درها<br />به برج‌ها<br />هیچ کس نمی خندید<br />هورا نمی‌کشید<br />شوالیه<br />نه قهرمان بود<br />نه احمقی مضحک<br />شی‌ئی ترسناک بود<br />در شهر<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4516897764531248480?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-53966669575292788172011-02-27T22:50:00.004+03:302011-02-27T22:59:45.146+03:30در راه باران می‌ریخت<br />انتهای راه<br />شهری بود<br />ساخته از آب<br /><br /><a href="http://www.matnha.com/2010/08/blog-post_25.html">گلی که به سرخی مبل‌های خانه بود</a><br />با ما<br />به انتهای راه می‌آمد<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5396666957529278817?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-59876992364637348882011-01-01T22:15:00.000+03:302011-01-01T22:15:41.880+03:30به من گوش کن!<br />صرافی افق<br />فروشگاه غزال<br />بنگاه بهار<br />ماهی امید<br />انگار آن خیابان را<br />شاعری جوان‌مرگ سروده...<br />با تو نیستم!<br />جان بکن!<br />باید زودتر چالش کنیم<br />ببین!<br />آسمان چقدر حالی به حالیست...<br />راستی این افریته<br />چطور همچین یاقوتی به گردنش افتاده؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-5987699236463734888?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-48149712480462305202010-12-23T14:32:00.003+03:302010-12-23T14:34:55.274+03:30پاییز<br />نخستین فصل سال است<br />جایی که منظومه​ها آغاز می​شوند<br /><br />آقای ناف<br />ایستاد<br />آقای ناف<br />با ته​ریشی کریه بر صورت<br />و بر ناف<br />در چهارچوب در ایستاد<br />پیراهنش همیشه<br />با شگردی عجیب<br />با ترکیبی از باز ماندن دکمه​ها<br />انحناها و تا خوردگی​ها<br />ناف را<br />می​نمایاند<br />آقای ناف<br />سوت قطار بود<br />چند لحظه پیش از قطار<br />می​آمد<br />چند لحظه پیش از<br />بازجویی<br /><br />--<br /><br />سلول<br />سه لوله داشت<br />یکی آب سرد<br />یکی آب گرم<br />یکی<br />ادرار گرم<br />وقتی برای نخستین بار<br />کوه​ها عرق می​کردند<br />آب سرد قطع می​شد<br />تا سوسک​های کوچک مشکی<br />از مسیرش تردد کنند<br />هنگامی که اولین برگ​ها<br />نه سهوا<br />که بر مبنای قانون طبیعت<br />سقوط می​کردند<br />آب گرم قطع می​شد<br />تا مسیر تردد سوسک​های کوچک مشکی<br />دگرگون شود<br />ادرار گرم<br />در تمام روزهای سال<br />جریان داشت <br /><br />---<br /><br />اگر ساعت فلزی بزرگش را<br />کت و شلوار و پیراهنش را<br />کیف سامسونتش را<br />از او می​گرفتی<br />او با شرتی که احتمالا راه​راه بود<br />در مرکز اتاق می​ایستاد<br />دیگر شباهتی به وکیل نداشت<br />او باید سکوت می​کرد<br />تا جمله​هایی که هر کدام قصدیتی مهیب داشت<br />وکیل بودنش را به یاد نمی​آورد<br />این مرد بلند قامت پشمالو<br />با شرت راه​راه<br />در مرکز اتاق<br />انتظار لام را می​کشید<br />او سعی کرد به لام بفهماند<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />اگر روز دادگاه<br />به پرسش​ها<br />یکی در میان<br />جواب مثبت و منفی دهد<br />بازی را خواهد برد<br />لام<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />عشق​بازی او با زنش را تصور می​​کرد<br />و این​که چگونه<br />واژگان حقوقی<br />در عشق​بازی به کار می​آیند<br /><br />---<br /><br />این سوراخ<br />این حفره​ی راز آلود<br />چگونه ماه​ها از چشم لام پنهان مانده بود؟<br />لام<br />هنوز واژه​ای بر زبان نیاورده بود<br />هنوز دندانهایش نروییده بود<br />که حفره​ی رازآلودش را کشف کرد<br />او روی حوله​ای قرمز نشسته بود<br />موهایش خیس بود<br />و لکه​های آب بر تنش سر می​خورد<br />کسانی که دوره​اش کرده بودند<br />لبخند می​زدند<br />لام حفره​اش را کشف کرد<br />کسانی که دوره​اش کرده بودند<br />اخم کردند<br />اکنون<br />درون این سلول که تنها سه لوله داشت<br />هیچ​کس نبود<br />تا بر کشف حفره​ای دیگر<br />در دیوار<br />اخم کند<br />صبر کنید!<br />این حفره<br />تهی نیست<br />لام کاغذی در آن یافت<br /><br />---<br /><br />متن نخستین کاغذی که لام در حفره یافت:<br /><br />کارمند بانک<br />کارمند بانک بود<br />آن روز<br />با صدای گنجشک​ها بیدار شد<br />در دومین طبقه از بالای برج<br />شیر نوشید<br />روی میز کارش<br />عکس مالک پیشین اینجا بود<br />مالک پیشین خیلی چیزها<br />کسی که نطفه​اش را جایی امن کاشته بود<br />و او را به بانک سپرده بود<br />تا مانند گنجینه​ای مراقبش باشند<br />تاکسی<br />راس هفت منتظر بود<br />راننده​اش<br />چند دقیقه قبل​تر<br />سیگاری آتش می​زد<br />و راس هفت<br />کارمند بانک را<br />به بانک می​برد<br />آن روز<br />در راه<br />ابتدا صدای گوینده<br />-که از زیبایی صبح چیزهایی می​گفت-<br />لابه لای بوق​ها و دشنام​ها گم شد<br />و بعد<br />صدای کارشناس<br />از لابه​لای بوق​ها و دشنام​ها<br />بیرون زد<br />او از سرماخوردگیش پوزش خواست<br />و با شوق<br />از زلزله​ای گفت که دیر یا زود خواهد آمد<br />او شهر فروریخته را تجسم بخشید<br />و با شوق<br />جای فرو غلتیدن برج میلاد را<br />تخمین زد<br />کارمند بانک<br />ترسید<br /><br />---<br /><br />لام<br />رهبر ارکستر بود<br />صدای شیون<br />صدای آوازهای شاد<br />صدای لامپ مهتابی<br />صدای دعا خواندن پیرزن جنوبی<br />صدای پچ پچ زندان​بانان<br />صدای تردد سوسک​های کوچک مشکی<br />نوازندگان<br />به دست​های لام نگاه نمی​کردند<br />آن​ها بداهه می​نواختند<br />لام<br />رهبر ارکستر نبود<br />جایی در ردیف اول نشسته بود<br />موهای تنش<br />به موسیقی گوش می​سپردند<br />و رشد می​کردند<br /><br />---<br /><br />متن دومین کاغذی که لام در حفره یافت:<br /><br />وقتی به یاد زلزله می​افتاد<br />معده​اش درد می​گرفت<br />تصویر شهر فروریخته<br />وقتی پول​ها را می​شمرد<br />میزش را با سماجت نظم می​داد<br />له شدن سیگار زیر پای راننده را نگاه می​کرد<br />راس ساعت هفت<br />دوش می​گرفت<br />مسواک می​زد<br />و ماهی یک​بار<br />برای طول عمر<br />عشق​بازی می​کرد<br />به ذهنش هجوم می​آورد<br />همکاران، همسایگان، عابران<br />گوسفندهایی بودند که دیر یا زود مثله می​شدند<br />او نیز راه​گریزی نداشت<br />او<br />مسحور این شهر بود<br />مسحور کارمند بانک بودن<br />مسحور له شدن سیگار زیر پای راننده را نگاه کردن<br />راس ساعت هفت<br />او عاقبت هراس را<br />و درد معده را<br />به اندیشه بدل کرد<br />گاوصندوقی بزرگ<br />به ابعاد کارمند بانک<br />سفارش داد<br /><br />---<br /><br />لام<br />در میان اخبار رشد کرده بود<br />روی مبل<br />کنار انگشت​های پای پدر<br />پدر<br />از شرق به غرب می​لمید<br />جایی که پایش پایان می​گرفت<br />در دوردست<br />لام می​نشست<br />آن تصویرهای فریبنده را<br />از آتش<br />از سقوط<br />از جمعیت<br />از فلاش دوربین<br />تماشا می​کرد<br />لام<br />تپه​ای از اخبار بود<br />تپه​ای از زباله<br />اینک<br />روی کاغذهای لمیده در حفره<br />چیزی بدیع بود<br />در انتظار لام<br /><br />---<br /><br />منشی می​نوشت<br />وکیل<br />شرتش را که احتمالا راه​راه بود<br />زیر شلوار پنهان کرده بود<br />برگ​های زرد روی بام<br />تماشاگری نداشتند<br />آقای ناف<br />لام را آورد<br />بعد تشریفات<br />سوال<br />جواب<br />سوال<br />جواب<br />سوال<br />جواب<br />سوال​ها درست بود<br />جواب​ها اشتباه<br />لام می​خواست به سلولش باز گردد (1)<br />-این را مردی نقل کرد که در گوشه​ی اتاق ایستاده بود-<br />و دستش را<br />درون حفره کند<br />لام<br />در یک دست ترازو نشسته بود<br />دهانش را باد کرد<br />تا از وزنش بکاهد<br />ترازو<br />با دست دیگر<br />زمین را لمس کرد<br /><br />---<br /><br />کارمند بانک<br />هر روز<br />چیزی جدید به او می​افزود:<br />ماسک اکسیژن<br />کنسرو و آب<br />رادیو<br />عایقی نرم در درون<br />تزئیناتی که ضروری نبودند<br />گاوصندوق<br />رحمی امن و گرم شد<br />او شب​ها<br />با آسایشی محض<br />در گاوصندوقش آرام می​گرفت<br />زلزله<br />ماده شیری خفته بود<br />برای گوسفندها<br />گوسفندهای بی​گاو صندوق<br />که دیر یا زود<br />مثله می​شدند<br />سال​ها<br />کارمند بانک<br />هر روز<br />چیزی جدید به او می​افزود<br /><br />آن شب<br />در آرامش شهر<br />گاوصندوق دریافت<br />به تابوتی بدل شده<br />با تزئیناتی که ضروری نبودند<br /><br />---<br /><br />پی​نوشت:<br /><br />1)<br />لام را<br />به سلولی دیگر بازگرداندند<br />لام هرچه گشت<br />حفره​ای نیافت<br />بعدها<br />آقای ناف گفت<br />لام<br />گریست<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-4814971248046230520?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7992719220468579067.post-77125433525352947722010-12-10T16:17:00.001+03:302010-12-10T16:18:11.462+03:30تلفن که قطع شد<br />دست​هایش می​لرزید<br />مردمک چشم​هایش سرگردان بود<br />هر چند لمسش نمی​کردی اما<br />دمای تنش تغییر کرده بود<br />زنش مرده بود<br />راننده​ی تاکسی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7992719220468579067-7712543352535294772?l=www.matnha.com' alt='' /></div>Mazdak Tamjidihttp://www.blogger.com/profile/18136868391921394546noreply@blogger.com